Βλάσσης Ανδρέου…«Καφέ Άλβεδον»

Κάθε απόγευμα συνωστίζονται
στη γωνία του μικρού καφέ Άλβεδον
οι πελάτες αμίλητοι.
Αγναντεύουν το δρόμο συνέχεια
χαζεύοντας τον κόσμο με δέος.

Συνήθως απολαμβάνουν εσπρέσο,
Γαλλικό ή νες, διά μέσου ολιγόλεπτου
βλέμματος στο πίσω μέρος του ξύλινου πάγκου.
Κάθε απόγευμα την ίδια ώρα ακριβώς
οι πελάτες συνωστίζονται,
στη γωνία του μικρού καφέ.
Δεν κοιτάει ο ένας τον άλλο ποτέ.
Άλλωστε γιατί αφού είναι μεταξύ τους
όλοι τόσο γνωστοί.

Το βλέμμα κινείται εκτός του χώρου,
απλανές, ρυθμικά σαν παλιό εκκρεμές.
Θωρώντας μακριά, σε μιαν αόρατη πορεία,
χαζεύοντας τα πάθη του εξωτερικού πλήθους.
Τα πάθη των πολύβουων κεντρικών δρόμων.

Έτσι ακριβώς την ίδια ώρα καθημερινώς
οι πελάτες συνωστίζονται
στη γωνία του μικρού καφέ Άλβεδον.