ένα τσιγάρο δρόμος…

της Γωγώς Γεωργίου

 

σκέτο…από κείνα τα παλιά …τα χύμα, τι κοντά και μακρυά και πως μετριούνται αυτές οι γαμημένες οι αποστάσεις…

οχυρωμένες ψυχές πίσω από γυάλινους τοίχους και μια μια πέτρα θρυψαλάκια όλα και οι ψυχές στο φως να κλείνουν τα μάτια που τα τυφλώνει το ξαφνικοί φως, και κλειδωμένα όνειρα και πάθη και πόθοι άσβηστοι και γόνατα που λυγίζουν, βαριά βήματα και μένεις πάντα στο ίδιο σημείο.

Δεν ήταν για μένα αυτά, γεννημένη με το σημάδι φτιαγμένο από πυρωμένο σίδερο στην καρδιά,…ολοφάνερο πως δεν ήταν για μένα αυτά. μια ζωή να γυρεύω απαντήσεις…ΓΙΑΤΙ ματωμένα σαν μαχαιριά μετά από άγριο φονικό…

παιδί…έφηβη…γυναίκα……σύζυγος..μάνα… γιαγιά τώρα πια… και ακόμα και δεν ήξερα. δεν ήθελα να μάθω, δεν ήθελα να νιώσω..δεν μπορούσα…άδεια όλα κενά και παγωμένα…οχυρωμένη ψυχή …ανύπαρκτη…κλειδωμένα κελιά όλες οι αισθήσεις…άμυνα έμφυτη η επίκτητη ακούσια…και μέσα απ τα θρύψαλα ανακαλύπτω πως είχα ψυχή τελικά …

ναι είχα. στα αζήτητα αφημένη από μένα αλλά είχα ! ΕΙΧΑ! και νοιώθω τελικά… πονάω ματώνω αλλά ΝΟΙΩΘΩ…!και προσπαθώ να βάλω σε μια τάξη το μυαλό…προσπαθώ να ντύσω με λέξεις τα συναισθήματα που έλεγα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ. και ξεφλουδίζω την καρδιά σαν να ξεφλουδίζω ένα κρεμμύδι….

μου φέρνει δάκρυα μου καίει τα μάτια και σε κάθε κομμάτι που βγάζω υπάρχεις…και δεν με νοιάζει ρε δεν δίνω μία για τον πόνο ούτε για τα δάκρυα…υπάρχεις και μου εξηγείς γιατί τόσα χρόνια δεν υπήρχε τίποτα… γιατί όλα ήταν νεκρωμένα… ο πόνος λένε είναι σημάδι πως ακόμα είσαι ζωντανός…

το κλάμα λένε σημάδι είναι πως ακόμα αισθάνεσαι …πως είσαι άνθρωπος ακόμα… και κάθε φορά που νοιώθω πως έχω πιάσει πάτο μια λέξη γίνεται σχοινί και με τραβάει πάνω ξανά…αυτό το σχοινί μόνο εσύ μπορείς να το κάνεις σωτηρία και λύτρωση μου η να το αλείψεις με σαπούνι και να μην ξαναβγώ ποτέ πάνω. εσύ μπορείς…

δεν ξέρω όλα αυτά πως τα λένε συνήθως… ΑΓΑΠΗ…ΕΡΩΤΑ…ΠΑΘΟΣ…ΤΡΕΛΛΑ… ΠΑΡΑΝΟΙΑ… ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑ… δεν ξέρω και δεν με νοιάζει γαμώτο…και δεν ξέρω ποια πόρνη μοίρα φέρνει στις ζωές μας εκείνα που μας κάνουν αληθινά ευτυχισμένους ,τη στιγμή εκείνη ακριβώς που δεν φτάνει το χέρι μας να τ’ αγγίξουμε…

γιατί αυτά τα καλύτερα που έρχονται όπως λένε, έρχονται εκτός τόπου και χρόνου…γιατί γαμάμε τις ζωές μας και τις ξοδεύουμε στα χαμένα και όταν αυτά που αξίζουν μας χτυπάνε την πόρτα εμείς δεν έχουμε χέρια να ξεκλειδώσουμε για να μπουν! ξέρω κι’ εγώ…δεν ξέρω…

και δεν θέλω να μάθω τελικά…δε γαμιέται …η ουσία είναι πως δεν θα πεθάνω χωρίς να έχω πονέσει για κάτι που αξίζει πραγματικά…κάτι είναι κι’ αυτό….δεν είναι τελικά ένας ακυρωμένος αγώνας όλα… λέει ένα κομμάτι πως ΤΑ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΑ ΟΝΕΙΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΩΝΥΜΑ…παπαριές!

τα δικά μου έχουν όνομα…και μορφή…και φωνή…και είναι δίπλα μου κάθε νύχτα όταν κάποια στιγμή πριν να φέξει καταφέρνω να αποκοιμηθώ…έστω εκεί…έστω τότε..έστω για λίγο…μέχρι το τέλος όλα ένα τσιγαράκι δρόμος είναι τελικά…σκέτο…από εκείνα τα παλιά …τα χύμα που παίρναμε παιδιά απ τα περιπτερά…

ένα τσιγαράκι δρόμος απ’ το ΤΙΠΟΤΑ ως το ΤΑ ΠΑΝΤΑ…απ’ το ζω ως το ΖΩ…απ’ το κοιμάμαι ως το ονειρεύομαι…απ’ την άπνοια ως τον τυφώνα…όλα ένα τσιγαράκι δρόμος…κι’ εγώ το δικό μου το θέλω βαρύ…σέρτικο…με τ’ άρωμα εκείνο του καπνού να μου καίει τα χείλη…

να τραβήξω δυνατές τζούρες να φτάσουν ως τα πιο βαθιά λαγούμια της ψυχής μου… και φυσώντας τον καπνό να σου πω το πιο τρυφερό το πιο γλυκό το πιο απελπισμένο Σ ΑΓΑΠΩ…