Ο εκκεντρικός…άστεγος

της Βασιλικής Δραγάτση

 

«Τα Πέτρινα Χρόνια» και η «Ελένη» είχαν βγει στους κινηματογράφους την ίδια περίοδο. Ο πατέρας μου, λοιπόν, είχε αποφασίσει να είναι πάρα πολύ αντικειμενικός. Πηγαίνουν με τη μάνα μου τη μία μέρα και βλέπουν τα «Πέτρινα Χρόνια», επιστρέφουν κι εγώ από το δωμάτιό μου ακούω έναν από τους χαριτωμένους καβγάδες τους..

«Δεν έγινε έτσι ακριβώς η ιστορία», έλεγε ο πατέρας μου, «πολύ καλή καλλιτεχνικά ταινία, αλλά δεν ήταν έτσι η ιστορία». «Βρε, καλέ μου, μην κολλάς κι εσύ, πες ότι είναι μια οποιαδήποτε ιστορία!’ «Αν είναι μια οποιαδήποτε ιστορία, να μην δίνουν συνεντεύξεις και να μην λέει ο Βούλγαρης ότι αναφέρεται στους συγκεκριμένους»… Αυτοί βέβαια οι καβγάδες τελείωναν με ένα «Ωχ, μωρέ Ανδρέα μου κι εσύ, δεν είναι όλοι σαν και σένα!»…

Άλλη μέρα πήγαν να δουν την «Ελένη», εκεί η επιστροφή ήταν περισσότερο θεαματική… Έξαλλη ήταν η μάνα, έξαλλη: «Δεν είσαι να πηγαίνεις πουθενά, έτοιμος να καβγαδίσεις όλη την ώρα!». Στο διάλειμμα κάποιοι απόστρατοι αξιωματικοί από τα Γιάννενα, κάτι είπαν για «την ιστορική αλήθεια», τους απάντησε και ο πατέρας μου ότι «Ελένες υπάρχουν από όλες τις πλευρές», ανταπάντησαν οι άλλοι κάτι για τους «αιμοσταγείς κομμουνιστές» κι έγινε ο κακός χαμός…

«Αμάν, μωρέ Ανδρέα, αμάν πια! Έπρεπε κι εσύ να απαντήσεις; Και να’ σουν και ποτέ με το ΚΚΕ!» ξεφύσαγε η μάνα μου… «Άλλο το τι είμαι εγώ! Εγώ είμαι ένας εκκεντρικός άστεγος!’ Κι αφού τον ηρέμησε (τη συνδρομή οίνου και μεζέ), εκείνος κατέληξε στο εξής σοφό, αλλά παντελώς άσχετο συμπέρασμα:

«Πάντως ο πρωταγωνιστής ήταν εξαιρετικός, θα κάνει μεγάλη καριέρα» (αχ πατέρα, σε όλα μέσα ήσουν! Ο πρωταγωνιστής της κινηματογραφικής «Ελένης» ήταν ο Τζον Μάλκοβιτς..)… Το αναφέρω για δύο λόγους: για την Ιστορία ως βίωμα και για εκείνες τις γυναίκες που στέκονταν βράχοι να ξεσπάν τα κύματα δύσκολων κι εύθραυστων ανθρώπων.