Στο Μπραχάμι μιας άλλης εποχής…Δυο φωτογραφίες σου ήρθαν και σε μένα

του Μιχάλη Δήμα

στον Θανάση Θεοδωρόπουλο

 

Σάββατο 9 Νοεμβρίου 2019. Τριάντα χρόνια ακριβώς από το γκρέμισμα του Τείχους της ντροπής, μα εγώ κοιτάω προσεκτικά δύο άσχετες φωτογραφίες, ασπρόμαυρες, από αυτές τις παλιές με τα δοντάκια στην περίμετρο. Τραβηγμένες γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 50. Στη μία ένα αγόρι γύρω στα τέσσερα σ’ ένα χωματόδρομο, κάπου στο Μπραχάμι, καβαλάει ένα ξύλο. Θα μπορούσε να ήταν και καλάμι. Από μικρό, λοιπόν, στα βάσανα του καβαλήματος, κάτι θέλει να μας πει. Έχω φιλοδοξίες, βλέψεις μεγάλες, να φτάσω κάποτε ψηλά και μακριά. Μην κοιτάτε από πίσω το ταπεινό κουζινάκι με την απαραίτητη γκαζιέρα και το μαύρο τηγάνι. Το τηγάνι, που ένας θεός ξέρει, πόσα αυγά και πατάτες τηγανίστηκαν εκεί. Ούτε το αποχωρητήριο με την τούρκικη λεκάνη που βρίσκεται ακριβώς μπροστά. Κάποια μέρα εγώ θα ξεφύγω από αυτά, καβάλα από τώρα στο ξύλο, που είναι για μένα άλογο, τον κόσμο ξεκινώ να κατακτήσω…

Στην άλλη φωτογραφία το ίδιο αγόρι λίγο μεγαλύτερο, πάνω στο καπό ενός ημιφορτηγού ΠΕΖΩ 203, ένα είδος οχήματος μεταφοράς ανθρώπων και εμπορευμάτων. Παρκαρισμένο σε μια παραλία κάπου στο Αυλάκι. Πολυτέλεια για την  εποχή εκείνη μια τέτοια εκδρομή με το αμάξι του μπαμπά, που φόρτωσε στην καρότσα με τους αυτοσχέδιους πάγκους και μερικούς γείτονες και το συγγενολόι. Για μπάνιο και ύπνο στρωματσάδα σε σκηνή λοιπόν, κάτω απ’ τα πεύκα, τότε που τα πιτσιρίκια κολυμπούσαν ξεβράκωτα ή με τα άσπρα τους βρακάκια αν ήταν λίγο μεγαλύτερα η ξεχειλωμένα. Ξεχωριστές στιγμές που πρέπει να απαθανατιστούν. Το παιδί έχει κάνει πρόοδο. Από το ξύλο βρέθηκε επάνω σε καπό με πραγματική μηχανή από κάτω.  Το χαμόγελο του πιτσιρικά τα λέει όλα…

Ποιο να είναι άραγε αυτό το πιτσιρίκι; Τώρα θα έχει ξεπεράσει τα εβδομήντα και έχει πίσω του διαδρομή μεγάλη. Είδαν πολλά τα μάτια του. Τείχη να υψώνονται, τείχη να πέφτουν. Δικτατορίες ν’ ανεβαίνουν, δικτατορίες να πέφτουν. Γενιά Πολυτεχνείου, Μεταπολίτευση. Το φαντάζομαι να παίρνει μέρος σε κοινωνικούς αγώνες. Θέλει ν’ αλλάξει τον κόσμο, μα και το έρμο το Μπραχάμι. Αγαπάει την πολιτική, τον αθλητισμό, τη μουσική και έχει χρηματίσει παράγοντας σε διάφορα πόστα. Ποιο να είναι άραγε αυτό το πιτσιρίκι; Πάντως εγώ όποτε τον συναντώ, χαζεύω τα βραχιόλια του, που φέρει στους καρπούς του. Μια ένδειξη παιδικότητας και αμεριμνησίας. Πολύ μ’ αρέσουνε τ’ ομολογώ κι ας μη βροντούν σαν της Μαλάμως…

 

Αναδημοσίευση από imaginistes 9/11/19