Φρέσκα

Κάτσε και μέτρα σωστά τον πόνο σου

 

του Αλέξανδρου Χρηστομάνου

 

Ο συμβαλλόμενος γιατρός μας, πάντα σε αφήνει να περιμένεις λίγο στην πόρτα του ιατρείου του, σαν να σου λέει, «Κάτσε και μέτρα σωστά τον πόνο σου». Διότι εδώ που τα λέμε, οι περισσότεροι πόνοι έρχονται και κάθονται στο σώμα μας, πριν προλάβουμε να πάμε στο γιατρό. Για τους άντρες, μιλάω.

Έτσι, και η προσμονή έξω απ την πόρτα του ιατρείου, έχει εξήγηση. Μάλιστα, πολλές φορές εκεί στο περίμενε, ο πόνος μεταβάλλεται. Παρακολουθείς την είσοδο της πολυκατοικίας, να μπαινοβγαίνουν σκυλιά, γατιά, ένοικοι και τα χάνεις. Τα σκυλιά και οι ένοικοι καταλαβαίνουν ότι είσαι για τον γιατρό. Η διάθεση σου είναι μηδέν. Για αυτό τα σκυλιά ξεκινούν μαζί σου ένα φιλικό παιχνίδι. Ενώ εσύ πονάς, αναγκάζεσαι να χαμογελάς. Ο καλύτερος είναι ένα πεκινουά που βγαίνει πρωί-βράδυ για τα τσίσα του.

Σωστό θηρίο σας λέω. Η δύναμη που τραβάει το παλιό λουρί, δεν είναι ασήμαντη. Πότε πότε το τεντώνει επικίνδυνα. Η ιδιοκτήτρια τον μαλώνει στην καθαρεύουσα. «Μην, εις τον κύριον, Ρίκο.» Ρίκο λένε το σκυλί. Εγώ χαμογελάω. Τι άλλο μπορείς να κάνεις σ’ένα τόσο δα σκυλάκι, που στο τέλος οπισθοχωρεί λεβέντικα, μόνο και μόνο επειδή τον πιέζει η ανάγκη του, αλλιώς θα σε κατασπάραζε…

Έτσι, ένα κομμάτι από το γέλιο μαζί του, σε ακολουθεί έως μέσα στο ιατρείο. «Γελάς επειδή πονάς, η πονάς επειδή γελάς»; σου κόβει αμέσως το γέλιο ο γιατρός, που του αρέσει όταν τον φωνάζω, «Γιατρός με σύνορα».

Γενικά είναι καλός άνθρωπος. Του αρέσουν πολύ τα αστεία. Τίποτα δεν παίρνει στα σοβαρά. «Δεν ξέρω ποιο απ τα δυο μου συμβαίνει, γιατρέ», του απαντάω πονεμένος. «Άκου αγαπητέ, αν πονούσαν όλοι έτσι, γελαστοί, όπως εσύ, εγώ θα ψοφούσα στην ψάθα». Μου απαντάει και γελάει.

Πονάει η μέση μου, μα εκείνος δεν πείθεται. Είναι αυτό καλό, είναι κακό, εμένα πάντως δεν μου έδωσε καμία θεραπεία, κανένα φάρμακο. Γύρισα στο σπίτι και ξάπλωσα στο κρεβάτι.

Πονάω, είπα στην γυναίκα μου, που έτσι κι αλλιώς, ποτέ δεν με πίστεψε. Και σας ρωτώ, είναι τόσο απίθανο να πονάς και να γελάς ταυτόχρονα; έτσι, για να μη βραχυκλώνουν τα τέλια.

 

Doctor – Antonio Coccaro