περί των…«Αθλίων»

της Βασιλικής Δραγάτση

 

Ποιος θυμάται τον Επίσκοπο Μυριέλ; Κι όμως, όταν τα παιδιά διάβαζαν, αποτελούσε την προσωποποίηση της καλοσύνης και της συγχώρεσης… Ο δραπέτης Γιάννης Αγιάννης του κλέβει τα ασημένια καντηλέρια και εκείνος δεν τον καταγγέλλει και όταν συλλαμβάνεται ο δραπέτης με τα ασημικά πάνω του, ο επίσκοπος λέει ότι του τα χάρισε και κει έρχεται το πρώτο ρήγμα στη συνείδηση του αποκτηνωμένου Γιάννη Αγιάννη…

Λίγο μετά θα κλέψει το κέρμα από ένα παιδί, το παιδί θα τον παρακαλέσει, αλλά εκείνος δεν θα το δώσει… Μετανιώνει, φωνάζει πίσω το παιδί που έτρεξε πανικόβλητο, το παιδί δεν εμφανίζεται και τότε ο δραπέτης λέει εκείνη τη φράση που καρφώνεται στο μυαλό, την καρδιά και την ψυχή της εφηβικής φαντασίας :»Είμαι ένας άθλιος»…. Όχι φτωχός, αλλά εξαθλιωμένος… Και κει αρχίζει η μεταστροφή του δραπέτη που θα γίνει ο Δήμαρχος Μαγδαληνής και μετά ο κύριος Θερσανέμης…

Κυνηγημένος, μόνος, αλλάζοντας ταυτότητες, προσπαθώντας όμως να κάνει το καλό και μέχρι το τέλος κρατώντας μαζί του τα κλεμμένα ασημένια καντηλέρια για να του θυμίζουν την απέραντη καλοσύνη που καμιά φορά αγγίζει ψυχές και αλλάζει τη ζωή μας…

Αφελής συναισθηματισμός; Μπορεί… Στις μέρες τις σακάτικες που ζούμε, εγώ το λέω αλληλεγγύη ή εκείνη την παμπάλαιη ξεχασμένη λέξη, Ανθρωπιά… «Οι Άθλιοι» του Ουγκώ…