η «καθημερινή ανοησία»

του Αργύρη Νικολάου

 

«Υπάρχει κάτι τρομερό στην πραγματικότητα αλλά δεν ξέρω τι….» Ο Αντονιόνι σε μια ταινία του δια του στόματος της Μόνικας Βίτι.

Αυτό το φαινόμενο είναι τόσο συχνό που, δεν μπορεί, θα το έχετε παρατηρήσει κι εσείς. Διαβάζει ή ακούει κάποιος έναν καλό λόγο, δεν παραλείπει μάλιστα να εκφραστεί με το πιο θερμά, τα πιο συγκινητικά λόγια γι’ αυτόν και λίγο μετά ενεργεί ως εάν να μην υπήρξε ποτέ αυτός ο λόγος ούτε φυσικά η προαναφερθείσα λεκτική ανταπόκρισή του σ’ αυτόν.

Διαβάζει, παραδείγματος χάρη, κάποιος το ποίημα του Καβάφη: «Κι αν δεν μπορείς να κάνεις τη ζωή σου όπως θες..», εκδηλώνει το θαυμασμό του γι’ αυτό και μετ’ ολίγον βλέπουμε τον ίδιο να εκθέτει τη ζωή του στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινή ανοησία. Φαίνεται πως, ανάμεσα σε όσα ωραία και θαυμαστά υποπίπτουν στην αντίληψή μας και σε όσα πράττουμε, κάτι παρεμβάλλεται, κάτι που δυσχεραίνει τον απρόσκοπτο βηματισμό του καλού μέσα μας, κάτι που μας κάνει να στεκόμαστε διστακτικοί, έμφοβοι μπροστά στα πιθανά αποτελέσματά του. Αν τουλάχιστον διατηρούσαμε την περιέργεια να δούμε τι θα συμβεί αν του επιτρέπαμε, όπως επιτρέπουμε στα γατιά μας, τα σκυλιά μας και σε τόσα άλλα πράγματα, να ολοκληρώσει τον κύκλο του μέσα μας…