Απελπιστικά λίγοι…

της Βασιλικής Δραγάτση

 

Στο τέλος θα μείνουμε απελπιστικά λίγοι…

Θα αναγνωριζόμαστε μεταξύ μας από τα ονόματα των ποιητών ή τους στίχους τους, σαν συνθήματα θα τους κρατάμε μέσα μας…

«Απολείπειν ο Θεός»…θα λέμε, «Αντώνιον» ίσως συνεχίζει κάποιος άλλος, και θα τον κοιτάμε με ευγνωμοσύνη και τρυφερότητα…

Θα θυμόμαστε γεγονότα παλιά, παλιές ιστορίες από την εποχή του πολιτισμού ή των επαναστάσεων…

Θα ακούμε κρυφά τα ονόματα των δικών μας αγίων, των επαναστατών που αγαπήσαμε…

Θα θυμόμαστε ταινίες που κανείς άλλο δεν θα γνωρίζει, σκηνές, ονόματα που έθρεψαν τη ζωή μας… «Τα σκαλιά της Οδησσού», ας πούμε ή το βαλς από τον «Γατόπαρδο»… Ή θα σκεφτόμαστε στιγμές και λέξεις από τα βιβλία με τα βαριά ονόματα, τα δυσπρόφερτα: Ντοστογιέφκσι ή Μπαλζάκ…

Θα μιλάμε για την «Κραυγή» και θα περιμένουμε με αγωνία, αν θα μας απαντήσει κανείς «του Μουνκ»…

Θα μείνουμε λίγοι… να αναγνωριζόμαστε ψηλαφιστά με τις λέξεις μας και τις μουσικές μας, με τις εικόνες μας…