MIRIAM TOEWS…ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΚΑΛΟΣΥΝΗ

Υποθέτω ότι αν μπορείς να πεθάνεις χωρίς ποτέ να καταλάβεις πώς σου συνέβη, τότε μπορείς και να ζεις χωρίς να καταλαβαίνεις απόλυτα το πώς. Και κατά κάποιο τρόπο αυτό σε ηρεμεί. […] Γύρισα στο δωμάτιό μου και γονάτισα δίπλα στο κρεβάτι μου, όπως έκανα όταν ήμουν παιδί. Δίπλωσα τα χέρια μου και πίεσα σκληρά τους αντίχειρές μου στο μέτωπο. Καλέ μου Θεέ, δεν ξέρω τι θέλω, ούτε ποια είμαι. Κατά πάσα πιθανότητα εσύ ξέρεις. Εμ… μπράβο. Άσ’ το καλύτερα. Έχεις άθλια φήμη εδώ κάτω. Θα ‘πρεπε να το ξέρεις αυτό. Α, μάλλον όμως το ξέρεις. Σώσε με τώρα. Ή όποτε σου είναι βολικό. Μπορούμε να ξεφύγουμε παρέα. Αυτό είναι ηλίθιο. Μα τι κάνω; Μάλλον προσεύχομαι. Αισθάνομαι εντελώς βλαμμένη, αλλά μάλλον κι αυτό το ξέρεις ήδη. Η αδερφή μου είπε ότι ο Θεός είναι μουσική. Αντίο. Αμήν. Ξάπλωσα στο κρεβάτι και περίμενα αυτή την παχιά και γλυκιά αίσθηση να με πλημμυρίσει. Αυτή την εξωπραγματική, ημιαναίσθητη κατάσταση κατά την οποία η ιστορία ξενικά και αποσκά μια δική της ζωή. Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να κλείσεις τα μάτια σου και να παραδοθείς και ν’ αφεθείς και να παραδοθείς και ν’ αφεθείς, ν’ αφεθείς, ν’ αφεθείς