πρέπει να γράψω… 

της Γωγώς Γεωργίου

πρέπει νa γράψω 

ασταμάτητα

πρέπει ν συνεχίσω ν γράφω 

πριν σαλέψει ο νους εντελώς

μου το χρωστάω που ν πάρει ο διάολος! δεν ξέρω τι, άλλα πρέπει ν συνεχίσω.

έχω ξεχάσει ν μιλάω. τ ξέρω. χρόνια τώρα. μόνο ν γράφω…μόνο αυτό ξέρω ν κάνω,

να βουτάω χωρίς ανάσα στο τούνελ κ ν τραβάω έξω ότι βρίσκω. γτ άσο μείνουν εκεί σαπίζουν κ βρωμάνε. το κεφάλι μου

νομίζω είναι καζάνι που βράζει .θα εκραγεί φυλαχτείτε !! χαχαχαχαχα!

δεν ξέρω τι σκατά ήρθα ν γράψω αλλά ….

έχω θυμό….. έχω; δεν ξέρω,..ναι έχω μάλλον.  γιατί θέλω ν μιλάω για ΕΣΕΝΑ κ δεν μπορώ. γιατί δεν έχω κανέναν ν μιλήσω μάλλον.  

γιατί …ξέρω κ εγώ…θέλω απλά ν πω πως δεν μπορώ ν σωπαίνω ….

μόνη μου σωτηρία τ ακουστικά μου! μ αυτά μπορώ ν ακούω χωρίς να…ενοχλώ….

κ έρχομαι εδώ ανάμεσα σε μουσικές διαλέγω τα ταξίδια μου κ απομακρύνομαι απ ότι υπάρχει 

κ κλέβω στιγμές από τις στιγμές των άλλων…δικές σας στιγμές…

γελάω μόνη μου…ακούω τις μουσικές σας…

διαβάζω τα σχόλια σας…κ δεν μιλάω πια…όχι …

αρκούμαι κ είμαι ευγνώμων γιατί κάποιού με ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ χωρίς ν τους μιλάω…

το κάνουν εύκολο για μένα πολύ…μου δένει την αίσθηση πως με καταλαβαίνουν κάποιοι κ ει ναι πόλη άμορφο αυτό!

κάποιοι μπορούν να με διαβάζουν μέσα απ τις μουσικές μου ..κ κάποιού ακόμα πιο λίγοι απ τις σιωπές μου…. 

μεγαλώνω ίσως αλλά δεν με νοιάζει …

τελικά μόνο εξωτερικά με αλλάζουν τα χρόνια…

το μέσα μου μένει ίδιο μ όσα κουβαλάει..

θέλω δεν θέλω μαζί μου τ έχω πάντα δεν ζητάω πια ευκαιρίες δεύτερες .

τ έχω μάθει δεν υπάρχουν. ούτε για συγνώμες 

υπάρχουν περιθώρια….δεν με συγχωρώ … προπάντων για όσα δεν είπα κ όσα δεν έκανα…για όσα δεν τόλμησα…

γι αυτό πια όταν νοιώθω το δείχνω..το λέω…δεν με νοιάζει η αποδοχή η μη ….δεν με αφορά…κ δεν ζητάω

υποσχέσεις ..ούτε μεγάλα λόγια…οσμίζομαι το ψέμα….τη δηθενιά..

κ βάζω τα ΧΙ μου . μια κ έξω. είμαι αυτή που είμαι με τους εφιάλτες μου κ τα σακατιλίκια μου.

όποιος αντέχει καλώς…σέβομαι εκείνους που δεν αντέχουν αν κ εφόσον έχουν την εντιμότητα ν το λένε.

δεν θέλω ανεκτικότητα κ οίκτο. τα σιχαίνομαι κ τα δυο.

δεν ξέρω τελικά πόσο θα μείνω…κανείς δεν ξέρει ….πόσο θα μπορώ να γραφή…

πόσο ακόμα… μέσα από καπνούς κ ατελείωτους καφέδες η σκέψη μου μοιάζει με μικρο μπαλάκι σε τρελλο φλιπεράκι…

χτυπάει εδώ κ κει κ εκσφεντονίζεται ….

 κάποιος μου πε πως είχε κάνει ένα παιχνίδι αυτογνωσίας-ψυχοθεραπείας…

ζωγράφιζε σπείρες κ έγραφε απ εξ προς τα μέσα όσα πράγματα θα θελε ν έχει πάντα αξιολογώντας τη σημασία που είχαν για εκείνον…

φτάνοντας ν γράψει το πιο σημαντικό 

εκείνο που δεν θa θελε ν χέσει μέχρι το ΤΕΛΟΣ ,στο κέντρο…

περάσαν λέει 40 ήμερες σχεδόν για να καταλήξει στη τελική σειρά που δεν ήθελε πια ν αλλάξει τίπoτα…

το πιο σημαντικό λοιπόν για εκείνον λέει, ήταν η ΜΝΗΜΗ …

ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΘΥΜΑΤΑΙ …

ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ…