Το φεγγάρι του Γενάρη

 του Μιχάλη Δήμα

 

Παρασκευή 10 Ιανουαρίου202.. Πολυτραγουδισμένη η πανσέληνος του Αυγούστου. Όταν με κοντομάνικα και μπίρες, πάμε να ακούσουμε καμιά συναυλία από αυτές που διοργανώνονται το καλοκαίρι και να την δούμε ν’ ανατέλλει και να μεσουρανεί. Και είναι αλήθεια, πως μένουμε εκστατικοί στο ονειρικό υπερθέαμα και μαγεμένοι. Το καλοκαίρι βέβαια ευνοεί εξόδους και υπαίθρια θεάματα. Υπάρχει όμως και μια άλλη πανσέληνος πολύ λαμπρή, η οποία δεν έχει τραγουδηθεί τόσο πολύ, απλά επειδή είναι χειμωνιάτικη. Που να τη δούμε εμείς κλεισμένοι  μες το σπίτι από το κρύο. Μα οι παλιοί ξωμάχοι που είχαν επαφή με τη γη, τη Μητέρα Γη, την γνώριζαν καλά. Αυτοί, λοιπόν, μέχρι και παροιμίες της βγάλανε.

Του Γενάρη το φεγγάρι λάμπει σα μαργαριτάρι

και

Του Γενάρη το φεγγάρι παρά λίγο να ναι μέρα

Και για να μην κάνω τον καμπόσο, και εγώ τελείως τυχαία την παρατήρησα βγαίνοντας απ’ το σπίτι για τσιγάρα, με το συμπάθιο. Την είδα να καθρεφτίζεται καμαρωτή-καμαρωτή σε μια τζαμαρία και μπερδεύτηκα. Δεν κατάλαβα ότι αυτή ήταν που ναρκισσευότανε στο άψυχο γυαλί. Παιχνίδι κάνει σκέφτηκα, παιχνίδι ερωτικό η φαντασία μου. Μα λίγα βήματα πιο κάτω, στρέφοντας το βλέμμα μου απ’ την άλλη,  την είδα ολοζώντανη και επιβλητική που είχε ανατείλει πίσω από τον Υμηττό…