Ένα αυτοκίνητο…μια ιστορία – Το Pony που σκοτώνει

To Pony του Δημήτρη

του VIX

Δεκαετία 80, προς το τέλος. Είμαστε όλοι στη Ζάκυνθο. Τα αυτοκίνητα που διαθέτουμε είναι μόλις δύο. Ένα DKW και ένα Pony. Τα υπόλοιπα οχήματα ήταν κάτι δίχρονα παπιά νοικιασμένα. Ο Δημήτρης είχε το Pony. Τα κλειδιά ήταν μονίμως επάνω κι όποιος ήθελε το έπαιρνε.

Το Pony ήταν ένα παράγωγο του κουλτουριάρικου 2CV της Citroen. Είχε δανεισθεί τον πιο αξιόπιστο κινητήρα που κατασκεύασε ποτέ ο άνθρωπος. Άλλωστε ο κινητήρας του 2CV  με το χαρακτηριστικό ήχο γουργουρίσματος, είχε πολλές χρήσεις. Παρά πέντε, κινητήρας 2CV. Τράικ, κινητήρας 2CV. Ειδικά στο παρά πέντε οι πρώτες κατασκευές είχαν το γκάζι με μανταλάκι. Το μανταλάκι έμπαινε στο στόμα και ο χειριστής δάγκωνε για να γκαζώσει. Το Pony της Namco ήταν best seller στην εποχή του. Θυμάμαι ότι ήταν το πρώτο βραβείο στο τηλεοπτικό «Μεγάλο Παιχνίδι» με το Νάσο Αθανασίου.

Το σχήμα του ήταν εντελώς τετράγωνο, μάλλον για ευκολία στην κατασκευή. Ήταν μία ατελείωτη στράτζα.  Οι αναρτήσεις του Pony ήταν αυτές του 2CV. Μπροστά η μάσκα παρέπεμπε στη Citroen με παραπλήσιο σήμα αλλά και την υποδοχή για τη μανιβέλα. Οι ζάντες ήταν οι γνωστές με τα τρία μπουλόνια. Τα στενά λάστιχα θύμιζαν περισσότερο ποδήλατο παρά αυτοκίνητο. Το εσωτερικό ήταν σπαρτιάτικο. Ο λεβιές των ταχυτήτων ήταν ίδιος με του 2CV, τοποθετημένος επάνω στο ταμπλό. Το φλας λειτουργούσε χωρίς επαναφορά αλλά έκανε τόσο θόρυβο το ρελέ, που ήταν αδύνατον να το ξεχάσεις. Τα καθίσματα επίσης υποτυπώδη. Συνήθως καθόμασταν τρεις μπροστά και τρεις πίσω. Το χρώμα του ήταν μαύρο, αλλά από τη σκόνη είχε γίνει άσπρο. Μια μέρα ο Δημήτρης του έπλυνε και νομίζαμε ότι το είχε βάψει!

Ο Δημήτρης είχε απελπιστεί. Όποτε πήγαινε να πάρει το Pony αυτό έλειπε. Απελπισμένος, πήγε στο βιβλιοπωλείο και αγόρασε post it. Όταν ήθελε να κάνει κάποια δουλειά, κόλλαγε το χαρτάκι στο τιμόνι: «Σήμερα στις 18:00 το θέλω».  Οι πόρτες και η κουκούλα είχαν αφαιρεθεί από εμάς.  Ήταν το απόλυτο όχημα ξεγνοιασιάς. Ο Δημήτρης έβαζε τις πόρτες και εμείς τις βγάζαμε. Οδηγούσαμε ξυπόλητοι φορώντας μόνο το μαγιό. Είμασταν εντελώς απαλλαγμένοι από την ανάγκη να προσέχουμε το αυτοκίνητο.  Ήταν κάτι σαν το γάιδαρο. Όπως ο γάιδαρος που χρειάζεται λίγα για να ζήσει, έτσι και το Pony ήθελε μόνο βενζίνη. Ήταν ένας μηχανικός γάιδαρος.

Προς το τέλος Αυγούστου, ένας πελάτης του μαγαζιού, μας είπε να πάμε στο χωράφι να πάρουμε πεπόνια. Ήταν τέλος εποχής και ήθελε να τα ξεφορτωθεί χωρίς να πάνε χαμένα. Φορτώσαμε το Pony με πεπόνια. Όταν κάτσαμε στη θέση του οδηγού, διαπιστώσαμε ότι το τιμόνι είχε ελαφρύνει.  Κάτσαμε τέσσερεις μπροστά μπας και κάνουμε αντίβαρο. Σε μια στροφή παραλίγο να φύγουμε. Δεν είχαμε φρένα και πρόσφυση. Η μαλακή του ανάρτηση όμως μας κράτησε. Ναι, το Pony είχε κρατήματα ακόμα για τον πιο αδαή οδηγό. Αφού πήραμε τα πεπόνια από το Λαγανά, ξεκινήσαμε για το Αργάσι. Επειδή είχαμε βγάλει την κουκούλα, τα πεπόνια έκαναν μπαμ από χιλιόμετρο. Όταν σταματήσαμε να πάρουμε ένα καφέ μας πλησίασε μια κυρία. «Πόσο έχει το κιλό;». Πάρε όσα θες και άσε μας 50 δραχμές. Η γυναίκα τρελάθηκε. Μετά έπεσε σύρμα. Πουλήσαμε το μισό φορτίο. Ύστερα πήγαμε στο Αργάσι. Τα δώσαμε σε τουρίστριες τσάμπα κανονίζοντας και ραντεβού για το βράδυ στο μαγαζί. Όλα σε τάξη.

Η κουκούλα είχε ξεκινήσει να σκίζεται. Η δύναμη του ήλιου είναι αδυσώπητη. Στην αρχή βάζαμε μονωτική ταινία αλλά τελικά χρησιμοποιήσαμε duct tape. Ένας από την παρέα το προχώρησε. Τις έβγαλε όλες και τις ξαναπέρασε. Το αποτέλεσμα ήταν να σχηματίσει με λιονταροκεφαλή με τις ταινίες. Το Pony πλέον πήρε άλλη μορφή. Ξαφνικά άρχιζαν να το φωτογραφίζουν οι ξένοι. Είχε γίνει cult όπως το ξαδερφάκι του το 2CV.

Ο Δημήτρης έχει ακόμα το Pony.