Πέτρου Ζερβού…περί γελοιογραφίας και σκίτσου

απόσπασμα συνέντευξης του γελοιογράφου Πέτρου Ζερβού

1. Η γελοιογραφία από τη φύση της είναι πολιτική. Όμως υπάρχει γελοιογραφία που έχει στόχο να κάνει κάποιον να γελάσει, υπάρχει και αυτή που θέλει να προβληματίσει. Δίπλα σε αυτό υπάρχει η γελοιογραφία που συνδυάζει το χιούμορ. Εγώ κλίνω πιο πολύ προς αυτή την δεύτερη εκδοχή. Συμφωνώ πως το σκίτσο πρέπει να είναι
πολιτικά στρατευμένο, αλλά θα ήθελα αυτό να γίνεται μέσα από ένα χιουμοριστικό εύρημα, δηλαδή στην ουσία να σε κάνει να γελάς, σε εισαγωγικά, αλλά ταυτόχρονα να σου αφήνει και ένα πικρό νόημα, να σε προβληματίζει.

2. Η γελοιογραφία επειδή είναι εικόνα και λόγος μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν όπλο απέναντι στην εξουσία και τα κακώς κείμενα, απέναντι στην απαξίωση του ανθρώπου.

3. Υπερασπίζομαι την άποψη που λέει πως η σάτιρα δεν έχει όριο. Αν ξεκινήσουμε να βάζουμε όρια τότε παύει να είναι σάτιρα. Το να πάρεις την ζωή ενός ανθρώπου γιατί έθιξε την θρησκεία σου είναι για μένα φρικαλέο.

4. Ένα από τα όπλα των αδυνάτων είναι η ελευθερία του λόγου. Και αυτό δεν είναι ούτε μια αφηρημένη έννοια, ούτε ένα εφεύρημα του δυτικού τρόπου ζωής. Είναι ένα ανθρώπινο δικαίωμα και αφορά όλους τους ανθρώπους και όχι μόνο τους δυτικούς. Προασπίζομαι το δικαίωμα όλων των αδυνάτων, και των μουσουλμάνων, να έχουν
λόγο σε μια κοινωνία καπιταλιστική, δηλαδή εκ των πραγμάτων άνιση.

5. Τελικά μέσα από όλο αυτό υπερασπίζομαι την δυνατότητά μου και το δικαίωμά μου να μπορώ να κάνω ρόμπα κάθε εξουσία και κάθε αυθεντία. Ειδικά εδώ στην Ελλάδα που η ορθόδοξη εκκλησία έχει προσπαθήσει επανειλημμένα να μπλοκάρει βιβλία, ταινίες, παραστάσεις που κάνουν κριτική ή παρουσιάζουν π.χ. τον Χριστό
κάτω από ένα άλλο πρίσμα. Δεν μπορώ να δεχτώ τον οποιονδήποτε αρχιεπίσκοπο να παρεμβαίνει στην δημιουργική έκφραση.

6. Ο Μάης του ’68 για εμάς τους γελοιογράφους είναι μια ολόκληρη πολιτιστική επανάσταση που έβαλε καινούριους όρους στην ίδια τη σάτιρα και επηρέασε την ευρωπαϊκή γελοιογραφία. Και εγώ
αισθάνομαι πως είμαι παιδί της παράδοσης της γελοιογραφίας που αναδείχθηκε μέσα από τον Μάη του ’68. Οι γελοιογράφοι όπως ο Βολίνσκι, ο Ρεζέ που τους διαβάζαμε μέσα από τη Βαβέλ, ήταν στο πνεύμα του Μάη και επηρέασαν όλη την νέα γενιά γελοιογράφων σε όλη την Ευρώπη και την Ελλάδα. Και το Hebdo, κατά κάποιο τρόπο κουβάλαγε αυτή την παράδοση με όλες τις αντιφάσεις της. Στην ουσία αυτό που ακολούθησε τις δολοφονίες στο Hebdo ήταν μια ενορχηστρωμένη εκδήλωση για να χτυπηθεί η ελευθερία του λόγου και να ενισχυθεί η Ισλαμοφοβία.

επιμέλεια BLACK KAT