Αγόρι μου, μην το κλωτσάς, θα κάνει…TILT
❀❀❀
Ήταν πέντε χρόνια μεγαλύτερος μας.
Ο φόβος και ο τρόμος όλων των καφετζήδων της περιφέρειας.
Μπορούσε να ξεκινήσει στις τρεις το απόγευμα και στις τέσσερις να σταματά στο φλίππερ την τρίτη μπίλια για να ξεκουράσει το ένα του χέρι.
Ήταν ο μόνος που ανάγκαζε τους ιδιοκτήτες των καφενείων να του ρίχνουν το πεντοσέλινο του διαγωνισμού πριν την ώρα του για να απελευθερωθεί το φλίππερ των σέρφερς αυτό με τις ζωγραφιές κυμάτων και σανίδες με αθλητές και αθλήτριες φωτισμένοι χρωματιστά από τα πολλά λαμπάκια.
Να απελευθερωθεί για να αγωνιστούν οι μικροί και να μπουν τα σελινούθκια να κατατεθούν στη μεταλλική κασίουα και να βγει και το κέρδος των ανθρώπων που μας υπέμεναν πρωινά ή απογεύματα στα μικρά τους καφενεία και τους συλλόγους.
Όταν έπαιζε ο Χάρης είχε κερκίδα.
Είχε όμως και μαθητές που τον παρακολουθούσαν συχνά και προσπαθούσαν να κλέψουν τα κόλπα και την τεχνική του.
Όταν έπαιζε δεν ήθελε ομιλίες και περιττούς θορύβους.
Η μεγάλη του αρετή ήταν η αριστεοδέξια κίνηση που έσωζε τις φουνταριστές μπίλιες που έρχονταν καρφωτές να χαθούν.
Επίσης είχε συμφωνία με το ΤΙΛΤ. Δεν του γέλασε σχεδόν ποτέ.
Όταν έφυγε για το στρατό φάνηκε ο τόπος του.
Στρωθήκαμε όλοι στη δουλειά να τον διαδεχτούμε.
Βελτιωθήκαμε, αλλά ο Χάρης ήταν μόνον ένας στη γειτονιά.
imaginistes 