Μια ηλιόλουστη μέρα
του Γιάννη Παπασταθόπουλου
Ζωή με τρόπο που θυμίζει φοιτητικές εποχές. Ώρες διάβασμα για την εξεταστική και με τη παράδοση του γραπτού ένα άδειο μυαλό ν’ αναρωτιέται πού πάνε όλες αυτές οι “γνώσεις” όταν φεύγουν. Κάπως έτσι, σημαντικά επιχειρήματα, αιτίες κι αφορμές για εντάσεις και συζητήσεις της στιγμής, δύσκολα ανακαλούνται μια βδομάδα μετά. Για μήνα, ούτε λόγος. Τροφή για σκέψη η πραγματική αξία που πρέπει να δίνει κανείς στη παρόρμηση της στιγμής. Σε άλλο γήπεδο αλλά στο ίδιο πνεύμα, άλλο ένα ηλιόλουστο πρωϊνό σου δίνεται με τόση γενναιοδωρία που δεν μπορείς να θυμηθείς χειμώνα. Εξαιρούνται οι στιγμές που θα χρειαστείς να συναναστραφείς και να μιλήσεις με ανθρώπους που ο πάγος είναι μόνιμος, έχοντας διεισδύσει από κάθε απίθανο σημείο στη σκέψη τους, τη καρδιά τους, τον λόγο τους. Αλλά τί θα ήταν ο κανόνας χωρίς εξαιρέσεις;
Δεύτερη συνεχόμενη μέρα που είμαστε μαζί και σήμερα είχε μαζί του και μια μπάλα, έτσι σε περίπτωση που μπορέσει να. Αν και περνάω κάθε μέρα, σήμερα που περπατάμε μαζί στη παλιά μου γειτονιά προς μεγάλη μου έκπληξη ανακαλούνται ένα σωρό ιστορίες με λεπτομέρειες. Το παιχνίδι που σταμάταγε όταν ξέφευγε η μπάλα στην Πανόρμου, ο χωματόδρομος, οι λεμονιές στο οικόπεδο του κυρ-Βαγγέλη, το κυνηγητό απ’ όσους είχαν καινούργιο αυτοκίνητο και δεν ήθελαν ζημιές ή σημάδια σε καπό και πόρτες. Τότε μάζευαν τους καθρέφτες με το φόβο του ποδοσφαίρου, σήμερα για το αυτοκίνητο που θα περάσει ξυστά.
Πέρασα τη τσάντα καλά στη πλάτη μου και του πήρα τη μπάλα απ’ τα χέρια. Όπως άρχισα να τη σκάω, είδα στα μάτια του την έκπληξη τόσο οπτικά – ένας τύπος με γραβάτα να σκάει μια μπάλα μπάσκετ – όσο και ηχητικά. Οι πολυκατοικίες γύρω μας, επέστρεφαν τον ήχο υπόκωφα, ξερά. “Τί κάνεις;” με ρώτησε χαμογελώντας. Πόσο μεγάλη ιστορία να του εξηγήσω και να του πω ότι είναι η πρώτη φορά μετά από καιρό που μπορώ να θυμηθώ κάτι που ν’ αξίζει όπως κι ότι είναι ένα τόσο δα “λίγο” αυτό που μου λείπει για να παρατήσω τα πάντα και να πάμε μαζί για παιχνίδι. Η δυσκολία να ξεχνάς τις υποχρεώσεις του “μετά” κόντρα στην ευκολία που ξεχνάς τις αναμνήσεις του “πριν”.
“Θέλω να την ακούω να σκάει” του είπα χαμογελώντας. “Απλά θέλω να την ακούω”.
imaginistes 