Δυστροπία Ι

Χρίστος Σαπρίκης

– Δυο μέρες πέρασαν και νομίζω ότι πέρασε μια ολόκληρη ζωή.
– Ο χρόνος που διαστέλλεται είναι. Που γίνεται ατέλειωτος όταν απλά κοιτάς απ’ το παράθυρο τις κλειστές μπαλκονόπορτες της απέναντι πολυκατοικίας, όταν μηχανικά αλλάζεις τα κανάλια, όταν ανεβοκατεβαίνεις τις σελίδες στο ιντερνετ περιμένοντας τι;

~~~

«Την μια μονότονην ημέραν άλλη
μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί. Θα γίνουν
τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι –
οι όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφίνουν.» [1]

~~~

– Πώς έγινε έτσι ξαφνικά η καθημερινότητά μας;
– Ο φόβος την άλλαξε. Δεν ξέρω όμως πού σταματάει η λογική και πού αρχίζει ο φόβος.
– Ζούμε σε ανοιχτές κοινωνίες. Και το αισθάνεσαι καλύτερα τέτοιες στιγμές όταν τα αυτονόητα παύουν να είναι αυτονόητα.

~~~

«Αυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει·
είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.
Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει.» [1]

---

[1] Κωνσταντίνος Π. Καβάφης, Μονοτονία, Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984