Με συντροφιά το ξόρκι της βροχής

του Μιχάλη Δήμα

 

Σάββατο 28 Μαρτίου 202.. Που πήγαν όλοι άδειοι οι δρόμοι…, άδειοι οι δρόμοι που ερχόσουνα δεν έρχονται ούτε κι οι φίλοι…, τα καφενεία όλα κλειστά κι οι φίλοι μου ξενιτεμένοι…, τέτοια τραγούδια του ερχόντουσαν στο νου καθώς ανηφόριζε την έρημη Αγίου Δημητρίου.

Και αυτός που ποτέ δεν κουβαλούσε ταυτότητα, πριν βγει από το σπίτι τσεκάρισε αν βρίσκεται στην εσωτερική τσέπη του μπουφάν. Συμπλήρωσε, αλά κρυφό σχολειό, δηλαδή χειρόγραφα, και την υπεύθυνη δήλωση για σωματική άσκηση και βγήκε.

Αρκετή πνευματική άσκηση έκανε για σήμερα και κάπως έπρεπε να ισορροπήσει. Άλλωστε νους υγιής εν σώματι υγιή, που λέγανε και οι αρχαίοι. Απόγευμα και έξω ο ουρανός βαρύς, το πηγαίνει για βροχή, έτσι προμηθεύτηκε και ομπρέλα για κάθε ενδεχόμενο. Στο δρόμο σχεδόν μόνος του, μόνο κάτι τύποι που είχαν βγάλει βόλτα τα σκυλιά.

Νιώθει ένα σφίξιμο  στο στήθος από την τόση ερημιά. Παίρνει βαθιές ανάσες και συνεχίζει πιο χαλαρός. Ασυναίσθητα αρχίζει να μουρμουρίζει τραγούδια σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί, ώσπου μια καθαρτική βροχή τον βρίσκει στην επιστροφή και αναγκάζεται ν’ ανοίξει την ομπρέλα.

Τώρα τραγουδάνε και οι σταγόνες της βροχής πάνω στο αδιάβροχο ύφασμα, επίμονα, μονότονα, συριστικά και είναι το τραγούδι τους σα ξόρκι για αυτή την ασύμμετρη και αόρατη απειλή…  Ωραία η παρέα της βροχούλας κι αν τον πάρει και καμιά σταγόνα, αφού δεν είναι από βήξιμο ή φτάρνισμα, δεν έχει και τίποτα να φοβηθεί…