Μνήμη νεκρών μελέτη θανάτου

του Μιχάλη Δήμα

 

Τετάρτη 12 Μαρτίου 201.. Να μνημονεύουμε τους νεκρούς. Μας κάνει καλό.

Αυτούς που αποδήμησαν, για αλλού. Πήγα ν’ ανάψω ένα κερί στο κοιμητήριο των Ταξιαρχών, σε ένδειξη ευχαριστίας, για αυτό που με αξίωσε ο Θεός να ζήσω.

Ο ναός ήταν κλειστός. Περπάτησα ανάμεσα στους τάφους, με βήμα αργό, χωρίς να βιάζομαι. Ούτε οι νεκροί βιάζονται.

Μας περιμένουν υπομονετικά να πάμε κοντά τους. Παρατηρούσα τις φωτογραφίες, τις χρονολογίες, τα ονόματα.

Χάζευα τα βάζα με τα λουλούδια, τα καντήλια, τα μάρμαρα.

Άλλοι τάφοι περιποιημένοι και καθαροί, άλλοι παρατημένοι και αφρόντιστοι.

Σαν τα σπιτικά.

Δεν θέλω να με κάψουν.

Όχι στην υψικάμινο, με τα πλαστά χαρτονομίσματα και τα ναρκωτικά, που λέει και το τραγούδι.

Η ένστασή μου δεν είναι δογματική. Μάλλον αισθητική.

Να παραδοθεί το κορμί μου στην πυρά, μου έρχεται πολύ βίαιο. Η μεταμόρφωσή μου σε στάχτη μέσα σε λίγη ώρα μου προκαλεί ένα φόβο. Άσε που μου θυμίζει μεθόδους άλλων εποχών, Ιερά Εξέταση και τέτοια.

Θα νιώθω κάπως σαν αιρετικός. Θέλω να λιώσω αργά μέσα στο χώμα.

Να επιστρέψω στη γη αθόρυβα. Άλλωστε δεν έχω και πολύ φαί για τα σκουλήκια.

Ας μη χαίρονται λοιπόν.

Να μνημονεύουμε τους νεκρούς.

Αποκτούμε μέσο, για μία καλή θέση κοντά τους.

Εκεί δεν υπάρχουν καλοί τρόποι, κοινωνικές συμβάσεις, συσχετισμοί δυνάμεων, παιχνίδια εξουσίας, υπολογισμοί.

Εκεί όλοι έχουν κριθεί και είναι γυμνοί, κάτω απ’ το μάτι του Θεού.

Όσοι δεν ντρέπονται για τη γύμνια τους σημαίνει, πως τα πήγαν καλά στην επίγεια διαδρομή τους και τους σκεπάζει τρυφερά το βλέμμα του Θεού.

Μα όσοι ντρέπονται, και προσπαθούν να αποφύγουν τη ματιά του, σημαίνει πως πολλούς αδίκησαν και εκμεταλλεύτηκαν, στην επίγεια διαδρομή τους. Με ρωτάς αν φοβάμαι το θάνατο.

Η απάντησή μου είναι ναι. Μα αυτό είναι φυσιολογικό. Το θέμα είναι ότι φοβάμαι και τη ζωή, χωρίς Θεό, τώρα τελευταία.

Αυτό είναι το πρόβλημά μου.

Κι όλο παρακαλάω το Θεό να κάνει το φόβο μου αγάπη.

Δεν το παίζω ούτε νταής, ούτε μάγκας. Δεν το έχω, δεν μου βγαίνει.

Να μνημονεύουμε τους νεκρούς λοιπόν, μας κάνει καλό, και χάρηκα πολύ που προχθές, μνημόνευσα τον πατέρα μου και τη γιαγιά μου, και ας το εκλάβετε σαν γλείψιμο, για μια καλή θέση κοντά τους…