Τσουρέκι, σοκολατένιο αυγό και ελίτσες σοκολατένιες

---

της Ερατώς Ροδοπούλου

 

Δυο είναι τα πράγματα που λαχτάραγα κάθε Πάσχα. Το πρώτο ήταν το τσουρέκι της μάνας μου και το δεύτερο το σοκολατένιο αβγό.

Τα τσουρέκια παλιότερα δεν ήταν εύκολα, όπως σήμερα. Δεν τα έβρισκες στο σούπερ μάρκετ ούτε στον φούρνο της γειτονιάς σου. Οι νοικοκυρές συναγωνίζονταν για το ποια θα κάνει το καλύτερο, τα αντάλλασσαν, τα γέμιζαν με σοκολάτα και καρύδι, τα φλόμωναν στο μαχλέπι και τη μαστίχα για να μοσκοβολούν. Καλό τσουρέκι ήταν εκείνο που όταν το έκοβες με το χέρι έκανε ίνες, σημάδι ότι ήταν περιποιημένο, σωστά ζυμωμένο. Το τσουρέκι το έκοβαν οι δικοί μου την Κυριακή του Πάσχα το πρωί και το τρώγαμε για πρωινό, μαζί με το γάλα.

Το σοκολατένιο αβγό ήταν μια άλλη ιστορία. Το πήγαινε η νονά στο βαφτιστήρι μαζί με τα καθιερωμένα παπούτσια και λαμπάδα. Και οι λαμπάδα μου ήταν χειροποίητη, όχι πως δεν έφτιαχναν τα καταστήματα παιχνιδιών, αλλά τη δική μου την έφτιαχνε η μητέρα μου γιατί η νονά μου και αδερφή της έμενε στην Αθήνα κι εμείς αλλού. Επίσης, η μάνα μου «το είχε» με τα γλυκά και τις χειροτεχνίες και το απολάμβανε.

Το αβγό αγοραζόταν. Από σοκολάτα χοντρή, μέσα σε ζελατίνα κόκκινη, είχε μέσα διάφορα γλυκάκια, κυρίως σοκολατάκι ελίτσες. Το έβαζαν οι δικοί μου σε περίοπτη θέση, να δοκιμάζει τις αντοχές μου, μια και ήμουν λιχούδα και ευτραφής. Το σπάγαμε και μοιραζόμασταν από ένα κομμάτι (αρχικά) μετά το μεσημεριανό Πασχαλιάτικο γεύμα. Δυστυχώς εμείς δεν είχαμε χωριό, οπότε δεν σουβλίζαμε, κάναμε τη δουλειά μας με τον φούρνο της κουζίνας. Ίσως για αυτό και δεν μου κακοφαίνεται η σημερινή ημέρα. Είναι η επανάληψη τόσων και τόσων ίδιων Πάσχα που είχα ζήσει με τους γονείς μου.

Χρόνια Πολλά!