Εκτός των τειχών…Ζαχαροπλαστείο Σαμπρίνα.

του Μιχάλη Δήμα

 Στο Χάρη και τη Βιβή

Κυριακή 26 Απριλίου 202.. Είχε βαρεθεί τις βόλτες εντός των τειχών. Είχε επιθυμήσει να δει θάλασσα. Πήρε το αυτοκίνητο και κατηφόρισε προς Καλαμάκι μεριά.

Πάρκαρε πολύ κοντά στο σπίτι της θείας Βάσως, λίγο πιο πάνω από εκεί που κάποτε ήταν το περιβόητο ζαχαροπλαστείο Σαμπρίνα.

Έκανε με τα πόδια, ακριβώς την ίδια διαδρομή όπως τότε που πηγαίνανε για μπάνιο με τη θεία του και τα ξαδέρφια του, Μαλτέζου, Αυξεντίου, Θουκυδίδου, Μεταμορφώσεως, για να βγούνε στην παραλία.

Στη Μεταμορφώσεως είδε εκείνο το παλιό γκρι δίπατο αρχοντικό με τη φρουριακή είσοδο. Αν θυμάται καλά, εκείνα τα χρόνια ήταν πνιγμένο στους κισσούς και στις μπουκαμβίλιες.

Στην ιχθυόσκαλα τράτες και γρι γρι είχαν γυρίσει από το ψάρεμα. Οι ψαράδες διαλαλούσαν την πραμάτεια τους και πετούσαν στις γάτες τα άχρηστα ψάρια. Οι υποψήφιοι πελάτες έκαναν παζάρια.

Ένα δάσος από κατάρτια ιστιοφόρων φλέρταρε με την ημιδιάφανη συννεφιά. Περπάτησε μέχρι την άκρη της μαρίνας, μέχρι το φάρο.

Απέναντι το Φάληρο και στο βάθος ο Πειραιάς μόλις ξυπνούσαν.

Γύρισε πίσω  και έφτασε ως το τέλος της περατζάδας μπροστά από στην κλειστή καφετέρια. Μια συστάδα με αρμυρίκια και παγκάκι.

Ώρα για τσιγάρο και ρεμβασμό με τη θαλασσινή αύρα να φέρνει στα ρουθούνια του ιώδιο αλλά και εικόνες του περασμένου αιώνα.

Ναι, όντως είχε βγει εκτός των τειχών και κυριολεκτικά και μεταφορικά…