Οι πόρνες της Θεσσαλονίκης … Νο 6 – Η απάτη

της Βιτάλια Ζίμμερ

 

Την επόμενη μέρα το πρωί ήπιαμε καφέ στα γρήγορα. Φορέσαμε άνετα ρούχα δηλαδή φόρμες και φλις και πήγαμε στην Εκκλησία. Στην Εκκλησία αυτή έπαιζε η μαμά μου Εκκλησιαστικό Όργανο. Το παράπονο του Καρδινάλιου ήταν ότι δεν ακολούθησα τα χνάρια της μαμάς στη μουσική. Η Λαμπρινή είναι αμίλητη. Ακολουθεί σιωπηλή. Καθόμαστε στα καθίσματα της εμπρός σειράς. Ο Καρδινάλιος δεξιά μου και η Λαμπρινή αριστερά μου. Ζητάω ευθέως εργασία για εμάς τις δύο. Προτείνω να κάνουμε εργασίες συντήρησης και καθαρισμού. Επίσης θέτω θέμα εθελοντισμού για τα γεύματα αγάπης. Ο εθελοντισμός είναι σημαντικός. Μειώνει τον εγωισμό και τονώνει την αυτοπεποιθηση. Ο Καρδινάλιος μπήκε στο νόημα. Το έχουμε ξανακάνει άλλωστε.

“Ακολουθείστε με…” είπε. Μας έδειξε τι ακριβώς πρέπει να γίνει. Η εκκλησία είναι τεράστια. Μερικά ξύλα χρειάζονται συντήρηση. Πρέπει να γίνει πριν το Πάσχα. Πήγαμε και στο υπόγειο. Μας εξήγησε πως λειτουργούν οι πόρτες για την υποδομή του εκκλησιαστικού οργάνου. Έχει ειδική διαδικασία. Δεν πρέπει να μπει σκόνη με κανέναν τρόπο στους αυλούς. Η Λαμπρινή περισσότερο θαυμάζει παρά ανησυχεί. Κάθε τι που κοιτάζει είναι μία άγνωστη λέξη. “Τώρα πάμε στο γραφείο μου. Για τα γραφειοκρατικά…”.

Το απόγευμα βγήκαμε για φαγητό. Κρέας με καυτερή μουστάρδα και μπύρα. Κάτσαμε δυο-τρεις ώρες να χαλαρώσουμε. Εκμεταλλεύομαι το αλκοόλ. Η Λαμπρινή πίνει πολύ. Άλλο ένα θέμα στη λίστα. Πώς έμπλεξα έτσι; Τι στο καλό βρήκα πάνω της; Θέλει όντως να ξεφύγει ή την πιέζω και τελικά θα μπλέξει σε χειρότερες καταστάσεις εξαιτίας μου;

Θα γυρίσουμε περίπου στις 9 το βράδυ. Θα πάρω δύο κουβέρτες και θα πιάσουμε από έναν καναπέ. “Συγγνώμη Βιτάλια, να σε ρωτήσω κάτι; “ … “Παρακαλώ” … “Υπάρχει τηλεόραση στο σπίτι;” … “Οθόνες ναι. Αρκετές. Τηλεόραση όπως την ξέρεις όχι.” …  Θα σκάσει στα γέλια. Θα παραμείνω ψύχραιμη. Με κοροϊδεύει αλλά τώρα θα δει. “Έχω όμως κάτι καλύτερο. Έχω ραδιόφωνο και ένα σχετικά καλό ηχοσύστημα. Θέλεις να ακούσουμε μουσική;”  …  “Άντε να ακούσουμε. Βάλε ότι θέλεις…”.   Είναι mind game. Είναι το ίδιο έξυπνη με εμένα. Μπορεί και πιο έξυπνη. Θέλει να ακούσει το είδος μουσικής που θα βάλω για να με ψυχολογήσει, Ανοίγω ενισχυτές, προενισχυτή και πικάπ. Θα βάλω βινύλιο. Οι ενισχυτές αργούν λιγάκι. Πρώτος δίσκος Roger Waters, “Amused to Death”. Βάζω να παίξει χαμηλά να στρώσει λίγο ο ήχος και μετά βάζω τη Λαμπρινή να κάτσει στο σωστό σημείο. Θα κάτσουμε μαζί σε ένα καναπέ στριγωμένες στο κέντρο του ήχου. Μόλις διαπιστώνω ότι οι ενισχυτές είναι εντάξει, βάζω τη δίσκο από την αρχή, αυξάνω την ένταση και τρέχω να κάτσω δίπλα της κρατώντας τη θήκη του δίσκου. “Με συγχωρείς. Μπορείς να το σταματήσεις; Ακούω σκυλιά να γαβγίζουν απέξω. Κάτι συμβαίνει….” … Γυρίζω τη θήκη του δίσκου και της λέω διάβασε…. “Στην αρχή του δίσκου ακούγονται γαβγίσματα. Εάν δεν τα ακούτε έξω από το σπίτι τότε δεν έχετε καλό ηχοσύστημα…”…. “Αυτά τα κάνεις σε όλους ή μόνο σε εμένα; Τι άνθρωπος είσαι εσύ;”   Την αγνόησα με παρρησία. Ακούσαμε όλο το δίσκο. Της άρεσε. Μετά έκανε επιλογές μουσικής κι εκείνη. Μου άρεσαν όλες οι επιλογές. Άλλωστε όλοι δίσκοι είναι δικές μου επιλογές. Γι αυτό μου άρεσαν.

Πρώτη μέρα στην εργασία. Βρέθηκα με σφουγγαρίστρες, σκούπες, καθαριστικά, απολυμαντικά και όλα τα συναφή. Οι χώροι είναι τεράστιοι. Ολες οι εργασίες θα πληρωθούν 3.000 ευρώ χωρίς τους φόρους. Καθαρά περίπου 2.000. Θα πάρουμε από 1000 ευρώ η καθεμία. Η κούραση είναι απίστευτη. Η Λαμπρινή κι εγώ όμως είμαστε γυμνασμένες και αντέχουμε. Ξεκινάμε κάθε μέρα στις 7:00 το πρωί. Στις 11:00 διάλειμμα μέχρι τις 11:30 για χυμό και σάντουιτς. Και μετά εργασία άλλες 4 ώρες και 15 λεπτά. Στις 15:45 φεύγουμε. Εργαζόμαστε 15 λεπτά παραπάνω από Δευτέρα έως Πέμπτη και την Παρασκευή το ωράριο είναι μία ώρα λιγότερο, δηλαδή φεύγουμε στις 14:30.  Αυτό είναι το σύνηθες ωράριο στις φάμπρικες. Την προετοιμάζω για τις ώρες. Τις επόμενες μέρες θα την ταλαιπωρήσω και στο τέλος θα την αδικήσω.

Όσο περνούν οι μέρες, κάνω ολοένα και λιγότερα. Τις τελευταίες δύο μέρες δεν κάνω τίποτα. Φτάνει η ημέρα πληρωμής. Ο Καρδινάλιος θα μας δώσει δύο φακέλους με τα χρήματα. Έναν για την καθεμία. Φυσικά εγώ έχω περισσότερα λόγω φορολογικών ελαφρύνσεων. Η Λαμπρινή θα εκνευριστεί. Έχει εργαστεί πολύ πιο σκληρά από μένα και θα πληρωθεί με λιγότερα χρήματα. Στο σπίτι θα γίνει απίστευτος τσακωμός. Προσπαθώ να της δώσω να καταλάβει ότι η ζωή είναι άδικη. Η αντιδικία κλιμακώνεται. Επιστρατεύω το τελευταίο μου τρικ. Της δίνω το δικό μου φάκελο. “Άνοιξέ τον  και βγάλε ότι βρεις….” Θα ανοίξει απρόθυμα το σφραγισμένο φάκελο. Μέσα θα βρεί κάτι παραπάνω από 1000 ευρώ και ένα χαρτάκι διπλωμένο. Αφήνει τα χρήματα ξανά στο φάκελο και βγάζει το χαρτάκι. “Έχει ένα γράμμα μέσα. Πάρτο.” … “Για σένα είναι η επιστολή Λαμπρινή μου. Διάβασέ τη σε παρακαλώ”.

Ξεδιπλώνει το χαρτί και ξεκινάει να διαβάζει:

“Αγαπημένη μου Λαμπρινή,

Τα χρήματα αυτά είναι δικά σου. Δεν είχα ποτέ πρόθεση να σε βάλω να εργάζεσαι και να πληρώνομαι εγώ. Αυτά είναι βρωμιές των μαστροπών. Ήθελα να σου δώσω ένα μάθημα. Ένα μάθημα που σχετίζεται με το θυμό, την αδικία, το τυπικό περιβάλλον εργασίας, τον κακό προϊστάμενο και συνάδελφο αλλά και την αγάπη, την εμπιστοσύνη και πολλά άλλα. Αυτά τα χρήματα είναι δικά σου. Βιτάλια”.

‘Εγειρε δίπλα μου στον καναπέ, αγκάλιασε τη μέση μου και κοιμήθηκε ήσυχα. Τη σκέπασα με την κουβέρτα και η frau μέσα μου, αποφάσισε ότι πρέπει να εργαστεί. Πρέπει να σηκωθεί να πάρει το laptop και να καταστρέψει την αγκαλιά.

 

“Fick dich frau”