Οι πόρνες της Θεσσαλονίκης … Νο 8 – Ο χωρισμός

της Βιτάλια Ζίμμερ

 

Η Λαμπρινή με προκάλεσε. Χρησιμοποίησε τη λέξη νευρώνες… “Σάρα…” Η Σάρα φεύγει από το μικρό σαλόνι. Ήρθε η ώρα για συζήτηση. “Μιλάει η Σάρα;” … “Σπάνια έως ποτέ” … “Δεν την έχω ακούσει ποτέ να μιλάει. Κάνει ότι της πεις. Είναι σίγουρα άνθρωπος;” … “Είναι καλή. Κάποια στιγμή θα σου μιλήσει. Μην την προκαλέσεις όμως με βία. Αν την σπρώξεις ή τη χτυπήσεις τότε μπορεί να πεθάνεις. Κυριολεκτώ” … “Είστε παλαβές και οι δύο. Παράξενες. Είμαι τόσα χρόνια στους δρόμους και τέτοια όντα δεν έχω ξαναδεί…. Που θα πάμε αύριο;”

“Αύριο πάμε στο Λεβερκούζεν. Θα σου γνωρίσω τον Πασχάλη. Είναι ανιψιός μιας γειτόνισσας από τη Θεσσαλονίκη. Της κυρίας Βάσως. Πρώην πόρνη η οποία δεν ζει πια. Μας μιλούσε συνέχεια για τον Πασχάλη. Είναι γιος του μικρότερου αδερφού της. Έχω υποθέσεις να κλείσω μαζί του και θέλω να τον δούμε μήπως και μπορεί να γίνει κάτι με εσάς τους δύο.”

“Μήπως θα έπρεπε να με ρωτήσεις πριν κανονίσεις όλα αυτά που λες; Ποια νομίζεις ότι είμαι; Με βγάζεις από την πορνεία και τώρα θα με σύρεις σαν πόρνη σε έναν άλλον; Είσαι σοβαρή; Τώρα που βρήκα μια δουλειά. Εντάξει θα φύγω από το σπίτι και θα νοικιάσω ένα. Αλλά εκεί τι θα κάνω; Που θα βρω δουλειά; Κι αν αυτός είναι ανώμαλος; Τον ξέρεις καλά; Τι πας να κάνεις; Εγώ δεν θα έρθω. Θα φτιάξω τη βαλίτσα μου και θα φύγω τώρα εφόσον  θες να με ξεφορτωθείς.”  Η ένταση έχει ανέβει στο κατακόρυφο. Η Λαμπρινή ουρλιάζει και κλαίει.

Είμαι στημένη στον τοίχο. Είναι πολλά τα ερωτήματα και νιώθω ότι έχει ένα δίκιο. Πρέπει να ηρεμήσω πρώτα εγώ και μετά εκείνη.

“Αγαπημένη μου Λαμπρινή. Είσαι και όμορφη και έξυπνη. Δεν σε θεωρώ πόρνη. Η εκπόρνευση έχει την έννοια της χρηματικής συναλλαγής. Δεν ήθελα να σε θίξω. Τον Πασχάλη δεν τον ξέρω καλά. Μόνο από το τηλέφωνο. Βασίζομαι στο ένστικτο και στα λεγόμενα της κυρίας Βάσως. Είναι σίγουρα ευγενική φυσιογνωμία. Όσο για τη δουλειά, έχω στα χέρια μου συστατική επιστολή του Καρδινάλιου. Θα βρούμε εργασία σε άλλη εκκλησία εκεί. Είναι σίγουρο. Δεν πρόκειται να σε αφήσω έρμαια χωρίς δικό σου εισόδημα σε κανέναν. Τα πρώτα έξοδα θα είναι καλυμμένα. Μην ανησυχείς για τίποτα. Γνωριμία θα κάνουμε. Αν δεν σου αρέσει γυρνάμε πίσω. Τίποτα δεν είναι υποχρεωτικό. Μπορείς να μείνεις εδώ όσο θέλεις αλλά πρέπει να θέσεις στόχους. Μην φύγεις σε παρακαλώ”.

“Έλα μαζί μου σε παρακαλώ. Πάμε στο δωμάτιό μου, δηλαδή της μαμάς σου. Έχω παραβιάσει λίγο τους κανόνες της βιβλιοθήκης

Πήρα περισσότερα από ένα βιβλία”. Θα με πιάσει από το χέρι. Θα ανέβουμε τα ξύλινα σκαλιά με δυσκολία. Φοράμε μόνο κάλτσες. Μπήκαμε στο δωμάτιό μου. Δεν είχα μπει καθόλου από τη στιγμή που το παραχώρησα στη Λαμπρινή. Στο σεκρετέρ είδα τουλάχιστον 3 βιβλία, ένα μπλοκ σημειώσεων και ένα λεξικό. Γερμανο-Ελληνικό Λεξικό. Η Λαμπρινή διαβάζει κείμενα της μαμάς και βιβλία παιδιατρικής. Πασχίζει να διαβάσει μία σελίδα την ημέρα. Μεταφράζει τη σελίδα και την γράφει στα Ελληνικά στο μπλοκ. “Έχω στόχους. Απλά είσαι μονίμως με τα ακουστικά στα αυτιά και γράφεις στον υπολογιστή ή διαβάζεις. Με έχεις παρατήσει ένα μήνα και κάτι. Δεν βγαίνουμε ούτε για τη προμήθειες. Αυτά τα φροντίζει όλα η Σάρα. Ότι λείπει πάει και το παίρνει. Και στην καλημέρα απαντάει με νεύμα. Έχω τρελαθεί εδώ μέσα. Το μόνο που μου μένει να κάνω είναι να διαβάσω. Και ξέρεις κάτι; Θέλω να γίνω γιατρός! Ναι! Αυτός είναι ο στόχος μου πια. Δεν θέλω να παντρευτώ έναν συμβιβασμένο ψάλτη. Εσύ μου δείχνεις το δρόμο. Γιατί να εσύ να είσαι έτσι κι εγώ να γίνω αλλιώς;”

Δεν είναι η πρώτη φορά που βγάζουμε μία πόρνη από το βούρκο. Συνήθως όλες κατέληγαν ευτυχισμένες νοικοκυρές και μαμάδες κάπου μακριά. Διέγραψαν το παρελθόν. Η πορνεία είναι στη λήθη. Εδώ συμβαίνει κάτι άλλο. Δεν θέλει να ξεχάσει. Θέλει να συντρίψει το παρελθόν. Να πάρει ένα σπαθί και να το πετσοκόψει. Και μετά να κρατήσει τα συντρίμμια του παρελθόντος ως λάφυρα. Είναι άγρια. Δεν εξημερώνεται η Λαμπρινή. Συνεχίζω όμως να την προκαλώ. “Λαμπρινή, δεν έχει νόημα να γίνεις μία ακόμα Βιτάλια. Η Βιτάλια είναι μία περίεργη κατάσταση που ειλικρινά δεν θα ήθελα να είναι κάποιος στη θέση της. Η Βιτάλια δεν είναι πρότυπο για μία γυναίκα. Η Βιτάλια κοινωνικά είναι 15 χρονών.”

“Και ποιος σου είπε εσένα ότι θέλω να γίνω Βιτάλια. Εγώ θέλω να γίνω Αντρέα, σαν τη μαμά σου δηλαδή.” Και συνεχίζει κλαίγοντας “Και μετά να γεννήσω μία Βιτάλια. Θέλω να κάνω παιδιά αλλά όχι τώρα. Θέλω να γίνω παιδίατρος σαν τη μαμά. Σε ικετεύω. Θα κάνω ότι θες αλλά όχι αυτό που θες να κάνεις αύριο. Σε παρακαλώ….”. Η Λαμπρινή έχει καταρρεύσει και έχει πέσει στο πάτωμα. Τα χέρια της και το κεφάλι της βρίσκονται στο κρεβάτι και κλαίει. Η φράση “Θέλω να γίνω παιδίατρος σαν τη μαμά” χωρίς το “σου” στο τέλος σημαίνει πολλά. Τη θεωρεί και δική της μαμά χωρίς να την οικειοποιείται. Δεν μου την κλέβει. Δεν ξέρω αν έτυχε αλλά η διατύπωση αυτή είναι σαν … Σταματάω. Τη βοηθάω να σηκωθεί από το πάτωμα. Στέκεται με το ζόρι όρθια. Της πιάνω τα μαλλιά και τη φιλάω στο μέτωπο.

“Θα γίνει όπως θες εσύ. Θα πάμε όμως να τακτοποιήσω δύο θέματα. Και μετά έκπληξη…”

Ξαπλώσαμε στο ίδιο κρεβάτι. Η Λαμπρινή είχε λυγμούς όλο το βράδυ μες τον ύπνο της. Εγώ ξύπνια κοιτάζοντας την οροφή.

Μόλις τη χάιδευα στο κεφάλι και στους ώμους, ηρεμούσε.