Αποστασιοποιμένη …

της Ερατώς Ροδοπούλου

 

Είμαι εκ γενετής τεμπέλα, το έχω πάρει απόφαση. Πάνω από όλα βάζω την άνεσή μου. Όχι ότι δεν κάνω πράγματα, αλλά τα κάνω όλα με τον χρόνο μου και με τον τρόπο μου. Τη δουλειά δεν τη φοβήθηκα ποτέ, που λένε και οι άντρες. Υπήρξα πολυπράγμων, ψαχνόμουν διαρκώς για το διαφορετικό. Ακόμα και σήμερα, που είμαι πια μεγάλο κορίτσι, ο νους μου είναι τι θα μάθω ακόμα, μήπως υπάρχει κάτι που μπορώ να ασχοληθώ. Έτσι, μετά τις σπουδές μου, πήρα πτυχίο μοδίστρας, έπλεξα εκατό πουλόβερ κι έγραψα έξι βιβλία.

Κάθε τι καινούργιο το ερωτεύομαι Με πάθος. Δίνω όλον τον εαυτό μου και κάνω όνειρα. Όπως όταν έραβα και περίμενα να γίνω τουλάχιστον μοντελίστ. Όταν έπλεξα πουλόβερ για όλες τις φίλες μου. Όταν περίμενα να γίνουν τα βιβλία μου Best Seller. Κι όταν ο έρωτας περάσει, πάω παρακάτω, κλείνω το κεφάλαιο και δεν γυρνώ πίσω. Χάνω κάθε ενδιαφέρον.

Το ίδιο κάνω και στα προσωπικά μου, όταν κλείνει ο κύκλος πάω παρακάτω, Δεν βιάζομαι να μπω σε νέα σχέση, όχι. Απολαμβάνω τεμπέλικα το να μην ντύνομαι, να μην φτιάχνομαι, να χουζουρεύω. Έχω βέβαια τον νου μου, πάντα τα μάτια μου είναι ανοιχτά, αλλά προηγείται η αγρανάπαυση.  Σαν αποφασίσω να ξαναμπώ στο παιχνίδι, αφού κάνω πρώτα όλα τα απαραίτητα –μαλλιά, νύχια, ρούχα κλπ- σηκώνω τι κεραίες μου κι αρχίζω την ψαχτική μου. Τότε αρχίζει το βάσανό μου.

Πόσο μεγάλη είναι αυτή η πόλη! Πόσες συνοικίες έχει! Σαν να είναι πολλές μικρότερες πόλεις  με τη δική τους νοοτροπία και συνήθειες. Ο περισσότερος κόσμος μετακινείται από τη μια μεριά της στην άλλη. Έτσι μπορεί να γνωρίσω κάποιον που μένει στη Ν. Σμύρνη, ας πούμε, που για εμένα σημαίνει μια ώρα μακριά. Δηλαδή, να πάω για φαγητό κάπου εκεί κοντά, να μην μπορώ να πιω ένα ποτήρι παραπάνω και να θέλω και τόσο χρόνο να γυρίσω στο κρεβάτι μου.

Έχοντας αποκλείσει τις μεγάλες αποστάσεις, όταν γνωρίσω κάποιον που μένει κοντύτερα, έρχομαι στο επόμενο θέμα: το παρκάρισμα! Άλλος εφιάλτης αυτός. Παρκάρεις στο Χαλάνδρι; Παρκάρεις στην Κυψέλη; Προσεγγίζω λοιπόν τον στόχο, με την προϋπόθεση ότι μου αρέσει και έχουμε ανταλλάξει δυο κουβέντες, μην πέσω πάνω σε προφορές περίεργες και ελληνικούρες που θα μου χαλάσουν το κέφι, και μετά από λίγη ώρα ρωτώ γλυκά: Βρίσκεις να παρκάρεις στην περιοχή σου;

Κρατώ την αναπνοή μου μέχρι να απαντήσει. Τον κοιτώ με ένταση στα μάτια μην και αποφεύγει την αλήθεια. Ο άλλος νομίζει βέβαια ότι τον λιγουρεύομαι! Πού να ξέρεις γλυκέ μου ότι από αυτό το ναι και το όχι κρίνεται το αύριό σου μαζί μου! Δεν παραβιάζω ποτέ τις αρχές μου. Θέλω την άνεσή μου, πώς να το κάνουμε.  Κάποιος μου είπε ότι αφήνω τη ζωή να περνάει γιατί δεν θέλω να ταλαιπωρηθώ, και δίκιο είχε. Πού να τρέχω, όμως;