Μιχάλης Κατσαρός…1958

Οι ποιητές κλειστήκανε

στο σπήλαιό τους

δε βγαίνουν

φοβούνται

δεν παραδίδουν τίποτα

 

 

Με ποιόν με ποιόν να

μιλήσω;

Κρατά γερά το μυστικό

ο Παπαδίτσας

παίζει

βγαίνει απ’ το

παράθυρο σαν το

πουλί

βρέχεται ξαναμπαίνει –

Με ποιόν λοιπόν να

μιλήσω;

Ο Σαχτούρης μαζεύει

με ένα φακό

τις λέξεις

του

ταχτοποιεί σε δέντρα

τα συμβάντα

χτυπάει μετά τη χορδή

του

ξαφνιάζεται σαν το μικρό παιδί –

Με ποιόν λοιπόν να

μιλήσω;

Χάθηκε ο Αναγνωστάκης

στο Βορρά

ούτε ένα θρήνο νέο

λες και να πέθανε τώρα

αλήθεια

ούτε ένα Χάρη δεν

κλαίει ούτε τον ήλιο.

Με ποιόν λοιπόν να

μιλήσω;

Σκοτεινός περιφέρεται

ο Σινόπουλος με τους νεκρούς

νεκρός δειπνεί

τρέχει μοναχός σε

υπόγεια με πυρσούς

φανούς και σπίρτα.

Με ποιόν με ποιόν να

μιλήσω.

Ο Δούκαρης ένας

πιστός του εαυτού του

έτοιμος για σφαγή ο

Καρούζος

χτυπάει το άδειο γκόγκ

η Ελένη Βακαλό –

Κανείς δεν αποκρίνεται.

Με ποιόν με ποιόν να

μιλήσω;

Κανέναν άλλο δε

θυμάμαι πια

παρά στ’ αυτιά μου

ακούω φωνές

του Χριστοδούλου

μ’ ένα φανάρι τριγυρνά

σ’ άγνωστους διαδρόμους

κραυγάζοντας σαν το

σκυλί το πληγωμένο.

Ιάσονα θρηνείς

Δεπούντη – μόνος;

Νίκο Φωκά ψάχνεις σε

«ακροπωλεία» ακόμη;

Γιώργο μου Γαβαλά

πού είσαι;

Αχ Σαραντή το έδωσες

το αίμα;

Νικό Βρανά μη με

κοιτάς μ’ αυτό το κρύο μάτι

είμαι εδώ κοντά σου –

μόνος. Με ποιόν με ποιόν να

μιλήσω; Και σεις ποιητές όλοι

εσείς μονάχοι τι γίνατε;

Ποιός άνεμος σας έδιωξε σας πήρε;

Τώρα που σας καλώ

όλους εδώ –

θυμάστε αλήθεια

θυμάστε

τα καφενεία τα

πεζοδρόμια τα 

μυδράλια

τα δωμάτια με τα

χρυσά πουλιά

θυμάστε

κείνο το βράδυ που

μιλούσαμε

θυμάστε;

Ο ποιητής ο Λίκος ήταν

άγνωστος

και παραμένει.

Επιμέλεια black kat