Hava Nagila – Γιορτάζουμε

της Βιτάλια Ζίμμερ

Το τέλος της ιστορίας με τις πόρνες της Θεσσαλονίκης και του ταξιδιού με το τραίνο.

Το τελευταίο σουβλάκι θα δοθεί στη μαμά του κοριτσιού. Η μαμά είδε το σημάδι της βέρας που έχει βγει. Είναι έγκυος. Η διαδρομή από τη Λαμία και μετά είναι συναρπαστική. Γέφυρες, τούνελ σκαμένα με το χέρι και ένα υπέροχο δάσος. Μετά ακολουθεί άλλος ένας κάμπος. Στο τέλος η Αθήνα. Επόμενο σημείο, Ανατολικό Αεροδρόμιο και μετά πτήση για Χάιφα. Τελικός προορισμός θάλασσα της Γαλιλαίας ή αλλιώς λίμνη Τιβεριάδα. Έχει πολλά ονόματα αυτή η λίμνη. Θα πάμε στα επικίνδυνα σύνορα Ισραήλ Συρίας, στα κιμπούτς. Η Βιτάλια πρέπει να κοινωνικοποιηθεί. Είναι αγροτουρισμός και ταυτόχρονα κάποια έσοδα. Είναι το τρίτο καλοκαίρι που πάμε. Δεν έχω καμία φίλη. Συνήθως ξεφεύγω και ταΐζω με φύλλα από ακακίες τις κατσίκες. Φέτος οι δικοί μου ελπίζουν ότι θα αποκτήσω μία φίλη.

 

Δεν προλάβαμε να βγούμε από το Λεβερκούζεν και η Λαμπρινή το λέει. “Μου άρεσε ο Πασχάλης” … “Ο Πασχάλης είναι bi-sexual. Είσαι οκ με αυτό; Αν ναι, τότε θα σου πω τι θα κάνεις και θα αλλάξουμε λίγο το πλάνο μας.” … “Από ότι φαίνεται η Βιτάλια δεν κάνει ποτέ λάθος. Προχώρα ελεύθερα. Αξίζει τον κόπο.” … “Σάρα, πάρε τον Φρανκ και πες του να είναι τη Παρασκευή το πρωί στο Ανόβερο. Να στείλει την 911 με το τραίνο.” και συνεχίζω “Heinz! Können sie um eine woche verlängern?”  … “Ja, es ist mir ein vergnügen.” … “Σάρα κάλεσε τον Πασχάλη και δώσε το κινητό στη Λαμπρινή. Λαμπρινή κλείσε ραντεβού για την Παρασκευή το απόγευμα στον κεντρικό σταθμό του Ανόβερου. Θα πάμε να τον πάρουμε εμείς. Να πάρει τη Σάρα να μας πει την ακριβή ώρα. Ούτε κουβέντα παραπάνω. Θα του κλείσω εγώ δωμάτιο. Να τσακιστεί να έρθει! Να μην πιει αλκοόλ. Θα σας κεράσω σπάνιο κρασί!”

 

Είναι αργά το απόγευμα. Το αεροπλάνο απογειώνεται από το Ελληνικό. Η κατεύθυνση είναι προς δυσμάς μέχρι να κάνει τη στροφή προς το Νότο της Μεσογείου. Η ψυχή μου είναι έξω από αυτό και το κοιτάζει.

Φοβάμαι. Από την πορτοκαλί ντίζελ μηχανή που βαριανασαίνει, στο αεροπλάνο που είναι επιτομή της τεχνολογίας. Φοβάμαι. Η μαμά βγάζει από τη τσάντα της τη λιονταρίνα. Ένα λούτρινο θηλυκό λιοντάρι που στο λουράκι του κρέμεται μία στρογγυλή ταυτότητα. Γράφει επάνω Ασλάνα με κεφαλαία Ελληνικά. Χαραγμένο στο χέρι. Δώρο της Βάσως. Το έφερε ο αδερφός της από τη Γερμανία όταν ζούσε εκεί. Το όνομα χαράχτηκε με το χέρι στη Θεσσαλονίκη. Δεν την αποχωρίζομαι ποτέ. Είναι καλοκαίρι αλλά το ρίγος μαζί με το air-condition με κάνουν και κρυώνω. Η κουβερτούλα της El Al με βοηθάει να κλείσω τα μάτια μου. Κοιμάμαι στην κοιλιά της μαμάς.

 

Η Μερτσέντες μουγκρίζει τώρα. Με κούρασε ο δρόμος και οι σκέψεις. Λέω στον Χάιντς να ελαττώσει ταχύτητα, δεν υπάρχει βιασύνη τώρα. Τώρα ο χρόνος κυλάει αργά. Μέχρι την Παρασκευή θα πλήξουμε. Αύριο θα πάμε στην έκθεση κόμικς. Τις υπόλοιπες μέρες, θα δούμε. Θα περιμένουμε όλοι τον Πασχάλη. Η Λαμπρινή νυστάζει. “Λαμπρινή… Ξάπλωσε. Κάτω από το κάθισμα έχει μία θήκη. Μέσα έχει μαξιλάρι καθαρό.”  Η Λαμπρινή θα λύσει τη ζώνη, το αυτοκίνητο θα διαμαρτυρηθεί με εκνευριστικό ήχο αλλά μετά η Λαμπρινή θα ξανακουμπώσει τη ζώνη. Θα βάλει το κεφάλι της στα πόδια μου και θα αγκαλιάσει τη μέση μου. Το πρόσωπό της είναι στην κοιλιά μου. Θα κλείσω κι εγώ τα μάτια μου.

 

Ξυπνάω… Είμαι κουρασμένη. Το ταξίδι μέχρι τη θάλασσα της Γαλιλαίας είναι επίπονο. Θα φτάσουμε μετά από κάμποσες ώρες. Θα βρεθούμε στο πουθενά. Κατεβαίνουμε από το αυτοκίνητο. Ο Χάιντς θα φροντίσει τις βαλίτσες. Η Σάρα θα τακτοποιήσει το check-in. Οι υπόλοιποι από το κιμπούτς μας βοηθούν με τις βαλίτσες μας. Θα μας οδηγήσουν στην καλύβα για τρεις. Ο υπάλληλος του ξενοδοχείου μας πάει στο δωμάτιό μας. Τρίκλινο για εμάς και ένα δίκλινο για τον Χάιντς. Τα αυτιά μου βουίζουν. Κουράστηκα πολύ. Θα μπω για ένα μπάνιο και θα ξαπλώσω λίγο, θα πάω στις κατσίκες μου και μετά θα κοιμηθώ. Δεν ξέρω τι έκαναν οι υπόλοιποι. Εγώ ξύπνησα την επόμενη ημέρα.

Φτάνει η Παρασκευή. Σήμερα έρχεται ο Πασχάλης. Είμαστε πλέον έξι άτομα. Απόψε κάτι θα γίνει. Ο μπαμπάς πήρε το όπλο και πάει για ενέδρα. Κάθε βράδυ ακούγονται πυροβολισμοί. Ευτυχώς όσοι φεύγουν τόσοι γυρίζουν. Απέναντι δεν ξέρω τι γίνεται. “Χάιντς, απόψε θα πάμε στην Αρένα. Αν όλα πάνε καλά, θα χορέψω με τη Σάρα. Να έχετε το νου σας. Όποιος χουφτώσει τον θέλω στο πάτωμα τουλάχιστον αναίσθητο. Έχει θρησκόληπτους αξύριστους αγάμητους εκεί μέσα.” Ο Χάιντς φεύγει να παραλάβει τον Πασχάλη. Επιτέλους συναντιόμαστε. Η Λαμπρινή και Πασχάλης αντάλλαξαν ένα φιλικό φιλί που κρύβει μια υπόσχεση. Ο μπαμπάς θα φιλήσει τη μαμά και θα φύγει για ενέδρα. Πάμε για φαγητό. Το ρεστωράν είναι πολύ ωραίο. Έχει χαμηλό φωτισμό. Θα πάρω steak. Η μαμά θα βάλει φαγητό στο τσίγκινο πιάτο. Τρώμε από το ίδιο. Το φως στην καλύβα είναι χαμηλό. Είναι νύχτα. Η παρέα είναι χαρούμενη. Ο Πασχάλης κάθεται δίπλα στην Λαμπρινή κι εγώ στη Σάρα.

Η ώρα πέρασε.

Φεύγουμε για την Αρένα. Φοράω ρούχα για clubbing. Σπάνια αποκαλύπτω το σώμα μου σε τέτοιο βαθμό. Το ίδιο και η Σάρα. Εγώ φοράω κοντό μπλουζάκι και κολάν. Η Σάρα φοράει μακρύ στενό μπλουζάκι και κολάν. Θα μαζευτούμε σε μία καλύβα δυο τρεις οικογένειες. Μία από τις γυναίκες είναι στις μέρες της. Θα γεννήσει. Μας είπαν ότι ο άντρας της είναι Έλληνας από την Αθήνα κι αυτή είναι Εβραία.  Έπρεπε να είχε φύγει αλλά είναι δύσκολο με τόσο κακό δρόμο. Μπαίνουμε στην Αρένα. Η μουσική παίζει δυνατά. Σε λίγο θα δυναμώσει. Δίνω μία συμβουλή στη Λαμπρινή να μην πιούν αλκοόλ. Υπάρχει λόγος. Μετά από μία ώρα η μουσική δυναμώνει και άλλο. Ξεκινάει το επίσημο μουσικό πρόγραμμα. Μουσική Trance. Ακούγονται πυροβολισμοί. Πιο πολλοί απόψε. Θα χτυπήσει σειρήνα.

Σε λίγα λεπτά ακούμε μαχητικά. Τα μαχητικά πετάνε χαμηλά. Τα σωθικά μου κουνιούνται από το θόρυβο που κάνουν οι κινητήρες jet και τα μπάσα της Αρένας. Ο Πασχάλης θα φιλήσει τη Λαμπρινή και η μαμά μου ξεγεννάει την έγκυο. Είναι κορίτσι!

Hava Nagila εν μέσω καταιγισμού. Χάιντς, η Σάρα κι εγώ θα χορέψουμε. Έχουμε αρραβώνα απόψε. Σπάω το ποτήρι. Το μωρό είναι υγιέστατο. Θα πάρει το πρώτο του δώρο από εμένα. Τη λιονταρίνα μου, την Ασλάνα. Το μωρό την χρειάζεται για να μην φοβάται. Η Σάρα, εγώ και οι χωρικοί χορεύουμε. Εμείς στην Αρένα, οι άλλοι στο κιμπούτς. Όλοι σε πείσμα του πολέμου. Ο χορός μας είναι προκλητικός. Είμαστε ερωμένες και αυτό εξοργίζει τους φανατικούς θρησκόληπτους. Κάποιοι κάνουν στην άκρη. Κάποιοι άλλοι προσπαθούν να επωφεληθούν. Μας αγγίζουν κάμποσοι. Ο Φρανκ και ο Χάιντς αρχιζουν να σακατεύουν. Πέφτουν κορμιά. Η ασφάλεια της Αρένας αργεί να επέμβει. Είναι αρκετοί, είναι αγέλη. Ένας από αυτούς θα με φτύσει στο μπλουζάκι. Θα το βγάλω και θα μείνω με το αθλητικό σουτιέν. Όσο αυτός χαζεύει τον κλωτσάω δυνατά στα χαμηλά του. Τα μάτια του γουρλώνουν. Ακολουθεί μία γερή με την παλάμη στο διάφραγμα. Μετά το αγαπημένο μου, στο πηγούνι. Έχει χάσει τις αισθήσεις του. Ο Χάιντς τον κρατάει να μην πέσει. Κλωτσιά στο άνω ζυγωματικό. Ο κολλητός του βγάζει μαχαίρι από τροχισμένο plexiglass. Τον αναλαμβάνει η Σάρα. Είναι ταχύτατη και ορεξάτη. Πρώτο χτύπημα στον αγκώνα. Ακούγεται το κρακ και το μαχαίρι πέφτει. Δεύτερο χτύπημα στο γόνατο. Ακόμα ένα κρακ. Πριν προλάβει να πέσει, το τρίτο χτύπημα είναι στο διάφραγμα. Πασχίζει να ανασάνει. Αρχίζει να πέφτει προς τα πίσω. Το τέταρτο και μοιραίο είναι στο ζυγωματικό. Θα κάνουν μήνες να συνέλθουν. Θα τους τρυπήσουν το κρανίο οι γιατροί για να τους επαναφέρουν. Μόλις 5 δευτερόλεπτα ήταν αρκετά.  Η μουσική σταματάει. Ξαφνικά επικρατεί ησυχία. Όλα καλά. Κάτω είναι κορμιά, δόντια, αίμα και τα υγρά της γέννας. Επεμβαίνει η Αστυνομία, ο στρατός. Μας απομακρύνουν. Επιστρέφουμε στη Χάιφα.

Εγώ είμαι δίπλα στο μωρό. Της μιλάω συνέχεια. Τη λέω αδερφούλα μου. Πρώτη φορά μιλάω τόσο πολύ. Λύθηκε η γλώσσα μου επιτέλους. Μας οδηγούν στην Αστυνομία του Ανόβερου. Στο γραφείο του διοικητή και οι έξι. Ο Χάιντς προσπαθεί ως πρώην μπάτσος να το διευθετήσει. Περιμένουμε το βίντεο από την Αρένα. “Σάρα, γδύσου”…. Η Σάρα κατεβάζει το παντελόνι και σηκώνει τη μπλούζα της. Αποκαλύπτονται δύο τεράστια άσχημα σημάδια από μαχαιριές. Ένα στον αριστερό μηρό και ένα στην κάτω αριστερή κοιλιακή χώρα. Έγιναν σε επίθεση το 2005 στην Ιερουσαλήμ. Ήρθε το βίντεο της συμπλοκής. Εμείς φεύγουμε.  Η Λαμπρινή έχει πάθει σοκ με τα τραύματα της Σάρας και κλαίει ασταμάτητα. Θα της ζητήσει συγγνώμη. Η Σάρα θα την κρατήσει αγκαζέ. Το βράδυ ο Πασχάλης θα γεννήσει μέσα της. Σπέρμα και ωάρια χωρίς αλκοόλ. Η Λαμπρινή την προηγούμενη μέρα είχε ωορρηξία. Μία μέρα μετά, μάλλον θα πιάσει κορίτσι.

 

Φεβρουάριος 2019.

“Σάρα ετοίμασε βαλίτσες, αυτοκίνητο και πες στις κομμώτριες να έρθουν τώρα εδώ. Φεύγουμε για Λεβερκούζεν. Μέχρι να φτάσουμε η Λαμπρινή θα έχει γεννήσει!” Η Σάρα είναι μελαχρινή με κοντό καρέ ίσιο μαλλί. Είναι λίγο πιο κοντή από εμένα. Έχει μεγάλα μαύρα μάτια. Είναι πανέμορφη αλλά δεν βάφεται σχεδόν ποτέ και φοράει απλά ρούχα. Τώρα είναι αλλιώς. Θα βάλουμε τα πιο καλά μας ρούχα. Ταγιέρ και οι δύο. Είχα ξεχάσει πόσο όμορφη είναι. Ακόμα και γυμνή με τα τραύματα να φαίνονται, είναι θεά. Το ταξίδι κράτησε τρεις ώρες ακριβώς. Κατευθείαν στο μαιευτήριο. Η Λαμπρινή έμεινε με ανοιχτό το στόμα όταν είδε τη Σάρα. Ήταν η πιο όμορφη από όλες μας. Σε λίγο θα φέρουν το μωρό. Δεν μας λένε τι είναι… Έρχεται!!! Είναι κορίτσι!!! Η κουρασμένη Λαμπρινή θα την πάρει αγκαλιά. Ανοίγει το στόμα της και με πνιχτή φωνή μας κάνει την ανακοίνωση: “Αυτή είναι η Vitalia von Ximmer.”

 

Η Σάρα ανοίγει την τσάντα της. Βγάζει μια λιονταρίνα λούτρινο παιχνίδι. Η ταυτότητα γράφει Ασλάνα. Τη βάζει πάνω στο μωρό. Ο Πασχάλης μας κοιτάει. “Πασχάλη, αυτή η λιονταρίνα είναι δώρο της Βάσως στη Βιτάλια. Την είχε φέρει από τη Γερμανία ο πατέρας σου για εκείνη. Πριν καν γεννηθείς. Η Βιτάλια κι εγώ είμαστε αδελφές. Η Αντρέα γέννησε τη Βιτάλια και ξεγέννησε εμένα. Η Βιτάλια με είδε να γεννιέμαι και μου έδωσε το πρώτο δώρο.  Είμαι το μωρό του κιμπούτς”. Η Λαμπρινή θα μου δώσει το μωρό. Θα σηκωθεί και θα φιλήσει και θα αγκαλιάσει την πανέμορφη λαμπερή Σάρα. Το μωρό μετά, θα πάει και στα χέρια της Σάρας. Η Σάρα, του φιλάει τις πατούσες και βγάζει μία κραυγή χαράς. Την τελευταία φράση είπε ο Πασχάλης. “Hava Nagila, … Sarah-Vitalia von Ximmer, νονά η Σάρα”. Η Σάρα, η αγαπημένη μου Σάρα, λάμπει!

 

Ο κύκλος έκλεισε, η Σάρα κι εγώ, έχουμε απόγονο.