Ο Έρωτας

της Βασιλικής Δραγάτση

 

Ο Έρωτας κι εγώ γνωριζόμαστε χρόνια τώρα απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη. Δεν μου φέρθηκε πάντα με αβρότητα, αλλά δεν του θυμώνω, γιατί με τους θεούς δεν θυμώνουμε. Γνωριζόμαστε χρόνια, λοιπόν, από το νηπιαγωγείο, όταν ερωτεύθηκα τον συμμαθητή μου τον Άγγελο, αλλά αυτός έπαιζε και με την Τάμυ κι εγώ τα πήρα κρανίο και τον έσβησα από τον χάρτη. Έκτοτε δεν τα πάω καλά με τον ανταγωνισμό, ακόμα κι όταν είχα στα χέρια μου χαρτιά για φλος ρουαγιάλ. Ούτε με τη ζήλεια το’ χω. Δεν ξέρω αν θρέφει τον Έρωτα, εμένα με ξενερώνει, όταν νιώθω ζήλια είναι καμπανάκι ότι κάτι δεν πάει καλά. Επίσης δεν το’χω με τα ιδεατά, φαντασιακά και τα αδιέξοδα…

Λατρεύω τον 19ο αιώνα για τις Επαναστάσεις του, όχι για τις θλιμμένες ηρωίδες που πεθαίνουν από έρωτα κάθε φθινόπωρο και τους μελαγχολικούς ήρωες που αφού τις έχουν τσακίσει (τρέχα γύρευε γιατί) περιφέρουν τη μελαγχολία τους στις λίμνες της Ευρώπης (αχ, κι εγώ θέλω!).

Για μένα ο Έρωτας πάντα κρίνεται στην πραγματικότητα και κατά πόσο συντονίζεται με την πραγματικότητα του άλλου, εκεί φαίνονται κουράγια, εγωισμοί, συναισθήματα… Είμαι του nunc est bebendum, «τώρα ήρθε η ώρα για να πιούμε», όχι του θολού μεταφυσικού αύριο. Αλλά του τώρα που χτίζει το Μετά κι όχι του «τώρα» που χρησιμοποιούμε για να καλύψουμε τα νώτα μας. Ποτέ δεν ταύτισα τον Έρωτα με τον πόνο. Δεν είπα «αχ, πονάω! αλλά έτσι είναι ο έρωτας …». Δεν το αποδέχτηκα ποτέ. Αν το συναίσθημα δημιουργεί τον πόνο, τσακίζω το συναίσθημα… Όχι, πάντα με επιτυχία, αλλά να με σχωράτε δεν θέλω να πονάω, έχω και παιδί να μεγαλώσω… Γι’ αυτό και όσο πιο δυνατά τα συναισθήματα, τόσο πιο απόλυτη είμαι, τόσο πιο κοντά στο «όλα ή τίποτα»… Το λέω βέβαια όταν είμαι έτοιμη και για το τίποτα. Κι αν το φτάνω μέχρι το τέρμα,είναι για να αναλαμβάνουν όλοι την ευθύνη των λέξεών τους… Η αλήθεια είναι ότι μια εμμονή με την ευθύνη την έχω…

Δεν ξέρω αν είμαι σκληρή… Δεν ξέρω γενικά τι είμαι, χαζοβιόλα πάντως δεν είμαι…
Και μέσα σ’ όλα αυτά, αυτό το τραγούδι… Κι εκείνο το «Μα τώρα που ρθα να σε βρω, με δαχτυλίδι και σταυρό/ γίνε το φως μου και του κόσμου η ξαστεριά» που μου φέρνει δάκρυα στα μάτια. Όχι για το «δαχτυλίδι και σταυρό», αλλά για δυο ανθρώπους που πιάνονται απ’ το χέρι και ονειρεύονται και χτίζουν μαζί ζωή… Με δυσκολίες, αγωνίες, χαρές, αλλά μαζί… Αυτό που γυρνάς το κεφάλι κι εκεί που έβλεπες το κενό, βλέπεις μια ανοιχτή αγκαλιά και αγκαλιάζεις κι εσύ με τη σειρά σου κι ας είναι τα χέρια σου μικρά! Κι αυτό για μένα είναι ο Έρωτας κι αυτό είναι η Επανάστασή του και ξέρω ότι υπάρχει…