Αγνώστου Πατρός (4)

της Βιτάλια Ζίμμερ

 

Παγωτό και τσιγάρο

 

Δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να βρω τον πατέρα της Σάρας. Πρέπει να κερδίσω χρόνο. Δεν έχω βοήθεια από κανέναν κι εγώ αλλάζω συνέχεια γνώμη. Τη μία μέρα θέλω να βοηθήσω και την άλλη όχι. Θα επικεντρωθώ να φτιάξω τη σχέση της Σάρας και του Κωνσταντίνου. Η Σάρα έχει αρνητική στάση ενώ ο Κωνσταντίνος είναι αδιάφορος.

 

Θα πάμε διακοπές! Η Αντρέα συμφωνεί μεν αλλά θέλει να μείνω και μόνη και με τον Κωνσταντίνο. Δεν θέλει να είναι κανείς στα πόδια μας. Θα ενοικιάσουμε ένα μεγάλο αυτοκίνητο για να είμαστε άνετοι. Μία εβδομάδα όλοι μαζί στη Ζαχάρω. Βρήκαμε ευτυχώς μία βίλα με πολλά δωμάτια. Ξεκινάμε από το Χαλάνδρι. Γεμίσαμε μία βαλίτσα και ένα μικρό σακ βουαγιάζ με τα πράγματά μας. Τα απαραίτητα μόνο. Η Αντρέα και Σάρα είχαν από μια βαλίτσα. Ευτυχώς όλα χώρεσαν πίσω.

Η διαδρομή ήταν βουβή. Οδηγεί ο Κωνσταντίνος. Ο δρόμος είναι πολύ κακός. Εδώ δεν υπάρχει ούτε Autobahn ούτε Highway. Εδώ είναι επικίνδυνα. Η Αντρέα δεν αισθάνεται και πολύ άνετα. Στην Πάτρα θα γίνει μία στάση. Αυτή η πόλη είναι ωραία. Όλες οι πόλεις δίπλα στη θάλασσα είναι όμορφες. Έρχεται ο σερβιτόρος. Είναι σίγουρα νεαρός φοιτητής που προσπαθεί όσο δεν έχει μαθήματα να εργασθεί. Ο Κωνσταντίνος θα μας ρωτήσει τι θέλουμε. Επιτέλους του απάντησε η Σάρα. Ένα παγωτό του είπε. “Εξαιρετική επιλογή. Η Πάτρα φημίζεται για το παγωτό της” … Επιτέλους χαμογέλασε. Η Σάρα φεύγει. “Θα περπατήσω λίγο γύρω γύρω στην πλατεία.” … Φεύγει. Πάει να καπνίσει στα κρυφά. Ο Κωνσταντίνος σηκώνεται και τρέχει πίσω της. Την έπιασε να ζητάει τσιγάρο από περαστικό. “Έλα θα σου δώσω εγώ τσιγάρο. Σε παρακαλώ.” … “Δεν μπορώ καπνίσω μπροστά τους. Η Βιτάλια είναι τρελή με το τσιγάρο και η Αντρέα θα με σκοτώσει με το βλέμμα της” … “Μην μου λες για τη Βιτάλια και το τσιγάρο… Υποφέρω μαζί της. Τώρα θα υποφέρει εκείνη!” … “Και η Αντρέα;” … “Όπως υπολογίζω θα γυρίσει την καρέκλα και θα κοιτάει αλλού. Το πολύ πολύ να τις στείλω να πάρουν κάτι για να φύγουν…”

Τα κατάφερε ο Κωνσταντίνος. Της έδωσε ένα τσιγάρο από τα δικά του. Καλύτερα από αυτόν παρά από άγνωστο. Δεν πρέπει να εμπιστεύεται αγνώστους. Της δίνει τον αναπτήρα και το ανάβει άτσαλα. Δεν είναι έμπειρη. “Πρόσεχε μην καείς…” της είπε ο Κωνσταντίνος. Ωραία! είπα μέσα μου. Τουλάχιστον θα της το βγάλει ξινό. Μετά από λίγη ώρα ζήτησε δεύτερο τσιγάρο. “Ένα θα κάνουμε. Κι εγώ κι εσύ. Θα μας κρεμάσει ανάποδα η Βιτάλια. Θα μυρίζει το αυτοκίνητο.”

Η συνέχεια του ταξιδιού ήταν διαφορετική. Το σύνδρομο στέρησης τσιγάρου είχε φύγει από τη μέση. Οι δυο τους μίλησαν. Έκαναν συναλλαγή. Παριστάνω την κακή και ο Κωνσταντίνος τον καλό. Χωρίς να έχουμε συνεννοηθεί πριν. Τον λατρεύω! Τελικά, δυο στραβά μυαλά είναι πιο καλά από δύο φυσιολογικά. Η διάθεση όλων είναι πολύ καλή. Είμαστε σε mode  διακοπών. Το ραδιόφωνο δυναμώνει. Τραγουδάμε. Δεν μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου ξανά έτσι. Πρώτη φορά ταξιδεύω για διασκέδαση με παρέα. Η Σάρα έχει γείρει πάνω στην Αντρέα κι εγώ έχω πιάσει το χέρι του. Χαμογελάω…

Συνεχίζεται…