Η Νίκη της Σαμοθράκης

της Βιτάλια Ζίμμερ

 

Ίπταται ακόμα εκεί στη μεγάλη σκάλα του Λούβρου. Ακόμα να πατήσει στη γη. Ακόμα κι αν είναι κλεμμένη και στο κλουβί του Λούβρου, παραμένει ελεύθερη. Δεν είναι η Μόνα Λίζα, η μικροσκοπική ζωγραφιά, ο αληθινός πόλος έλξης. Είναι ετούτο το θηλυκό θηρίο που όταν το αντικρίσεις, μένεις ακίνητη. Όσο όμορφη κι αν είσαι, προσκυνάς. Αυτό το θηλυκό τέρας με φτερά, είναι ανίκητο. Όλοι το προσκυνάμε σαν να είναι Θεός.

Όταν την πρωτοαντίκρισα, κάπως απότομα, την ερωτεύτηκα. Είναι αλλιώς από κοντά. Οι φωτογραφίες την αδικούν. Στάθηκα με το κεφάλι ψηλά να την μελετήσω. Ένα δάκρυ κύλησε. Οι υπόλοιποι επισκέπτες με κοιτάζουν με απορία. Τους εξηγώ με όσες περισσότερες λεπτομέρειες θυμάμαι. Προσπαθώ όμως να αποδώσω το συναίσθημά μου. Προσπαθώ να εξηγήσω πώς κάτι ακίνητο είναι σαν να κινείται. Αδύνατον…

 

Η Νίκη είναι δική μας.