Ένας γερο-καλόγερος με τον υποτακτικό του, μια νταμιτζάνα κρασί … μια αληθινή ιστορία

του black kat

 

Tο καλύτερο κρασί το ‘χω πιεί στο Άγιο Όρος.

Ένας γερο-καλόγερος, περασμένα τα 80 με τον υποτακτικό του, ένα πρωί που βολτάραμε στη προκυμαία μας πλησίασε και πολύ ευγενικά μας παρακάλεσε, αν θα μπορούσαμε να τον βοηθούσαμε στο
ξεχορτάριασμα στο αμπέλι του.

Δουλειά δεν είχαμε, πήγαμε.

Για καμιά βδομάδα τα πρωινά ανεβαίναμε στη Σκήτη και βαράγαμε τσάπα μέχρι τη μέση του ήλιου.

Αμάθητοι, αλλά το φέραμε βόλτα.

Στα διαλείμματα μας έφερνε ένα μπουκάλι κρασί με ζυμωτό ψωμί και ελιές.

Δεν έχω ξαναπιεί καλύτερο , παρά μόνο από το δικό μας στο Μεγαμπέλι.

Ένα πρωί μετά από κανά πεντάμηνο, ήρθε στο φυλάκιο ο υποτακτικός και μας έφερε μια νταμιτζάνα από το φρέσκο, το στέλνει ο γέροντας είπε και έφυγε.

Η νταμιτζάνα ήταν υπόθεση για κανά δίωρο.

Το καλύτερο κρασί τελικά είναι …το δουλεμένο!