Αόριστος σε χρόνο ενεστώτα

του Γιάννη Παπασταθόπουλου

 

Την κοιτάς για μια στιγμή και τη βλέπεις κομμένη σαν φρούτο καλοκαιρινό. Ζωή σαν δυο φέτες από καρπούζι…

Εξωτερικά ίδιες μεταξύ τους αλλά συγχρόνως τόσο διαφορετικές. Δαγκώνεις τη μία και μεταφέρεσαι σ’ ένα
παρόν γεμάτο σχέδια για το μέλλον. Δαγκώνεις την άλλη κι οι στιγμές που ανακαλείς έχουν συμβεί περισσότερα
χρόνια πριν κι από την ηλικία που τις έζησες…
Υπάρχει άμμος που τρέχεις ν’ απλώσεις τα καλοκαίρια σου πάνω της και άμμος που σε σκεπάζει αθόρυβα ενώ
ζεις κλεισμένος σε κλεψύδρα. Δεν μετανοιώνεις για τίποτα, όλος ο χρόνος δικός σου, ξοδεύεις και ξοδεύεσαι
ζώντας τις μέρες άυπνος και πίνοντας τις νύχτες χορεύοντας σε κλαμπ της επαρχίας. Γεμίζεις την κασετίνα με
παρόν φουλαρισμένο μέχρι επάνω με έρωτες και μουσικές. Νοιώθεις άφοβος κι ατρόμητος, ο χρόνος είναι ο
χειρότερος γιατρός. Δεν θυμάσαι τίποτα, δεν φοβάσαι και τίποτα. Δεν μετανοιώνεις για τίποτα, δεν κάνεις πίσω
πουθενά.
Χρόνια μετά, μια καφετζού κοιτώντας το φλιτζάνι σου σού λέει μοναχά μια λέξη:
“Έπρεπε…”

πηγή : πηγή:http://πηγή: thesosimpleproject.wordpress.com