Νήσος Μεγίστη (Καστελόριζο)

της Βιτάλια Ζίμμερ

 

Αρχές δεκαετίας του 2000. Βρίσκομαι στο αεροδρόμιο του Ελληνικού στο Δυτικό Τερματικό σταθμό. Κάνουμε checkin για Θεσσαλονίκη. Από πάνω ο τεράστιος μηχανικός πίνακας matrix που κάνει τον χαρακτηριστικό θόρυβο. Ασυναίσθητα κοιτάζω. ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ. “Κωνσταντίνε, καλό μου φαίνεται. Έχεις πάει Καστελόριζο;” … “Έχω πάει χειμώνα κάπως περίεργα. Μου άρεσε.” … “Δηλαδή να πάμε; Δεν ξέρω τίποτα. Μου αρέσει το όνομα.”  … “Πήγα για λίγες ώρες και πέρασα καλά. Οι στιγμές γράφτηκαν για πάντα στη μνήμη μου…” είπε ο Κωνσταντίνος.

 

Πήγαμε καλοκαίρι με πτήση της Ολυμπιακής Αεροπορίας. Φρόντισα να έχω και ένα σύγγραμα μαζί μου που αφορούσε τη λαϊκή παράδοση. Το είχα διαβάσει όλο πριν πάμε. Σχεδόν το έφαγα.

Ότι ξέρετε για την Ελλάδα, ξεχάστε το. Στο Καστελόριζο είναι όλα διαφορετικά. Το νησί είναι αντιφατικό. Οι γυναίκες έχουν περιορισμένες ελευθερίες αλλά είναι το άρχον φύλο. Οι άντρες είναι φιλοξενούμενοι στα σπίτια.

 

Στην παιδική ηλικία, σημασία έχουν τα κορίτσια. Όταν γίνουν 18 χρονών, θα αποκτήσουν το δικό τους δωμάτιο. Οι άντρες θα φύγουν. Θα πάνε σε σπίτι γυναίκας. Εκεί θα ασχολούνται με τη βάρκα τους. Θα τη συντηρούν ή θα είναι στη θάλασσα για ψάρεμα. Μετά θα πάνε στο καφενείο. Επιστρέφουν το μεσημέρι για φαγητό και το βράδυ για ύπνο. Τα κορίτσια μπορούν και κυκλοφορούν ελεύθερα στη Χώρα. Μπορούν να δουν και τη θάλασσα από το πανέμορφο λιμάνι που είναι μόνο για άντρες στην καθημερινή ζωή. Μόλις αρραβωνιαστούν επιτρέπεται η πρόσβαση στην ακτή με το ταίρι. Μόλις όμως παντρευτούν δεν θα ξαναδούν τη θάλασσα, εκτός κι αν ταξιδέψουν ή έρθει το καράβι. Η Χώρα διαθέτει ένα δευτερεύον δίκτυο από σοκάκια για χρήση από τις παντρεμένες γυναίκες. Η θάλασσα είναι του άντρα, το σπίτι της γυναίκας.

 

Κι όσο τα συζητάμε στο αεροπλάνο, πάνω από το γαλάζιο Αιγαίο και τη μοναδική Μεσόγειο ακούγεται ο κάπτεν, “Πλήρωμα καμπίνας, θέση για προσγείωση”.

 

Ένα αεροπορικό ταξίδι τελειώνει, ένα άλλο υπέροχο ταξίδι στην παράδοση ξεκινά…