Ένα παράξενο καλοκαίρι

της Βιτάλια Ζίμμερ

 

Αυτή η πανδημία του κορονοϊού διέλυσε τα πάντα, από την οικονομία έως το πιο σημαντικό, τις ανθρώπινες σχέσεις. Ξεκινάμε από την αρχή. Το καλοκαίρι αυτό, στερούμαστε πολλά. Επικρατεί ο φόβος. Γιατί, όπως λέω σε φίλους και τώρα ανοιχτά, αν νοσήσεις και βρεθείς διασωληνωμένος, το πιθανότερο είναι να επιζήσεις. Δεν θα είσαι όμως, όπως ήσουν πριν. Δεν θα γίνεις εντελώς καλά.

 

Κάθομαι στην παραλία και κοιτάζω τις εικόνες, που κάποτε έμοιαζαν συνηθισμένες και ενοχλητικές. Ένα μωρό που κλαίει, ένα ζευγάρι παίζει ρακέτες, μια παρέα παίζει με τη μπάλα στη θάλασσα, ένας άλλος ακούει μουσική που δεν σας αρέσει με το Bluetooth ηχείο και πολλά άλλα. Ένας ηλικιωμένος πασχίζει να πάρει το μπάνιο του για να αποκτήσει έστω ένα ψήγμα ευεξίας για τον επερχόμενο χειμώνα. Μία άλλη κυρία με παθολογικό πάχος αδυνατεί να βγει στην ακτή γιατί δυσκολεύεται και χρειάζεται μία χείρα βοηθείας. Ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι με ενσυναίσθηση και τη βοηθούν. Λίγο πιο πέρα, ο μπαμπάς κουβαλάει ομπρέλα, σωσίβια, τσάντες με παιχνίδια και η μαμά άλλες δύο τσάντες με πετσέτες και φαγητό.

 

Όλοι στον αγώνα της επιβίωσης ο καθένας με τον τρόπο του. Οι άνθρωποι επιλέγουν τη διαφοροποίηση από την καθημερινότητα, και την προσφάτως σκληρή εκδοχή της, αυτή του εγκλεισμού. Κι όσο σκέφτομαι ότι κάποιοι από όλους εκείνους που βρίσκονται στο κάδρο της παραλίας, τον επόμενο χρόνο δεν θα υπάρχουν, αλλάζω άποψη. Η ζωή είναι μικρή, το λένε όλοι οι ηλικιωμένοι χωρίς καμία εξαίρεση. Όπου κι αν έχω ταξιδέψει, βλέπω διαφορές σε θρησκείες, ιδεολογίες, αγαπημένες ομάδες. Σε αυτό όμως συμφωνούν όλοι. Δεν μπορεί να κάνουν λάθος.

 

Ο κορονοϊός είναι κακός και επικίνδυνος. Κοινωνικά όμως μας βοηθά να αναθεωρήσουμε τη ζωή και να βελτιώσουμε τη συμπεριφορά μας. Ουδέν κακόν αμιγές καλού! Αρπάξτε την ευκαιρία!

 

Ένα χυμό πορτοκάλι παρακαλώ