10 δευτερόλεπτα – Club χωρισμένων γυναικών (10)

της Βιτάλια Ζίμμερ

 

Μαρία: Μεγάλη ταλαιπωρία στο αεροδρόμιο…

Βιτάλια: Η ζωή μας άλλαξε με τον ιό. Και πολλά από τα μέτρα θα παραμείνουν.

Μαρία: Μας περιμένουν;

Σάρα: Σήμερα είναι Σάββατο. Δεν κινείται τίποτα στο Ισραήλ. Θα πάρουμε ταξί.

Μαρία: Που θα μείνουμε;

Σάρα: Στο σπίτι της μαμάς μου. Στη Χάιφα.

Μαρία: Είναι εδώ η μαμά σου;

Σάρα: Όχι. Τα περισσότερα χρόνια τα έζησε στην Αθήνα. Είναι Ελληνοεβραία.

Μαρία: Είχα κακή άποψη για τους Εβραίους πριν σας γνωρίσω. Αλήθεια σας λέω.

Σάρα: Δεν νιώσαμε ποτέ επιφύλαξη και καχυποψία. Είσαι καλός άνθρωπος.

Μαρία: Είστε τόσο διαφορετικές αλλά μιλάτε με τα μάτια. Σας χάνω συνέχεια. Και ήρθα εγώ η κοντούλα ανάμεσα σε δυο θηρία και σας τάραξα. Ελπίζω να μην σας προκαλώ αναστάτωση και το μόνο που μπορώ να πω είναι ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ. Τελικά οι Εβραίοι μόνο τσιγκούνηδες δεν είναι.

Σάρα: Δεν χρειάζεται να λες ευχαριστώ. Την εκνευρίζει αλλά δεν θα στο πει ποτέ. Δοκίμασε να την προσβάλεις. Αν είσαι δικός της άνθρωπος δεν θα πει τίποτα. Θα σε ταπεινώσει με τη σιωπή της.

Βιτάλια: Κορίτσια πάμε, αρκετά. Σάρα μπροστά, εγώ πίσω δεξιά.

Μαρία: Θα πάμε με ταξί στη Χάιφα τώρα; Είναι μακριά;

Βιτάλια: Όχι, πάμε Τελ Αβιβ να πάρουμε το αυτοκίνητο. Η διαδρομή για τη Χάιφα είναι το πολύ μιάμιση ώρα. Εμείς θα πάμε σιγά για να δεις τα τοπία.

Μαρία: Τι αυτοκίνητο έκλεισες;

Βιτάλια: Ένα Cayenne. Θα πάμε παντού.

Μαρία: Είσαι τρελή… Που θα πάμε;

Βιτάλια: Θα πάμε εκεί που γεννήθηκε η Σάρα. Φτάσαμε. Πάω να πάρω το αυτοκίνητο. Θα αναλάβετε τις βαλίτσες;

Μαρία: Εντάξει. Δεν κατάλαβα… Που γεννήθηκες;

Σάρα: Στους αγρούς.

Μαρία: Όλο περίεργα μου λέτε. Είστε το κάτι άλλο… Και στον πατέρα της πότε θα πάμε; Γιατί δεν πάμε στο σπίτι του;

Σάρα: Αυτό είναι αδύνατον! Έχει πεθάνει γλυκιά μου. Εδώ είναι ο τάφος του.

Μαρία: Δεν είχα καταλάβει… Έτσι όπως μιλάει για εκείνον, νόμιζα ότι ζει…

Σάρα: Όσο τον θυμάται, εκείνος ζει.

Μαρία: respect…