Ο βασιλικός

της Βιτάλια Ζίμμερ.

 

Υπάρχει όμως ένα καλύτερο άρωμα, της φύσης. Ο βασιλικός. Ένα χάδι στα φύλλα του, είναι αρκετό να πλημμυρίσει το χώρο με αυτό το ευχάριστο και δυνατό άρωμα. Μόλις 2-3 δευτερόλεπτα είναι αρκετά για να αναμειχθούν τα αόρατα μόρια της αρωματικής ουσίας του, με την υπόλοιπη ατμόσφαιρα του χώρου μας. Το άρωμά του, θα ταξιδέψει στα άλλα δωμάτια πιο γρήγορα από το περπάτημά μας. 

Έβαλα στο σπίτι μου και τις δύο εκδοχές του. Και τον πλατύφυλλο. Λίγο νεράκι με ένα σταλάκτη και όλα είναι εντάξει. Ένα χάδι κάθε μέρα είναι αρκετό. Οι επισκέπτες ενθουσιάζονται. 

Ο βασιλικός, γνωστός για τις αντισηπτικές του ιδιότητες, χωρίς όμως να σημαίνει ότι είναι φάρμακο, έχει κατακτήσει τα σπίτια και τις αυλές. Ακόμα και ο αγιασμός χρειάζεται βασιλικό. Λίγο νερό, ένα ματσάκι βασιλικό, η ευχή του παπά, ένα ράντισμα των πιστών, μερικές φορές και στο μέτωπο και είστε αγιασμένοι. Είναι τόσο βαθιά η ρίζα του, όχι μόνο στη γλάστρα μας αλλά και στην κουλτούρα του Έλληνα. 

Είναι τόσο όμορφος, τόσο πράσινος, τόσο αρωματικός που θα τον δείτε και σε φαγητά. Μία απλή μακαρονάδα, μετατρέπεται από φαγητό του φτωχού, σε γκουρμέ. Δύο – τρία φύλλα βασιλικού, είναι αρκετά. Κι όταν φτιάξετε σάλτσα πέστο με βασιλικό, τότε δεν αλλάζει μόνο η εικόνα. Αλλάζει και η γεύση. Η πουτανέσκα, το φαγητό της αργόσχολης γυναίκας της Ιταλίας αναβαθμίζεται σε λουκούλειο γεύμα. Αρκεί ένα υλικό.

Ο βασιλικός.