Η βάτος

της Βιτάλια Ζίμμερ.

Στα Αρχαία Ελληνικά είναι γένους θηλυκού. Στη Δημοτική είναι “ο βάτος”. Στα χωριά λένα “στα βάτα”. Είναι γεμάτος αγκάθια και μπορεί να φτάσει ακόμα και τα 6 μέτρα. Σύμφωνα με τη μυθολογία ο βάτος ήταν έμπορος ρούχων. Οι εκδοχές από αυτό το σημείο είναι πολλές και ξεχώρισα δύο.

1η Εκδοχή. Ο βάτος ήταν φορτικός και με τις γυναίκες και ο Δίας τον μεταμόρφωσε σε φυτό. Από τότε αγκυλώνει τα ρούχα των περαστικών για να καταστραφούν και να αναγκαστούν να αγοράσουν καινούργια.

2η Εκδοχή. Ο βάτος έχασε όλο το εμπόρευμα σε ένα ναυάγιο. Από τη στεναχώρια του έγινε φυτό. Από τότε αναζητά το χαμένο εμπόρευμα και αρπάζει τα ρούχα των περαστικών διότι θεωρεί ότι είναι δικά του.

Ο βάτος δεν απουσιάζει ούτε από τους διδακτικούς μύθους του Αισώπου. Μία αλεπού αναγκάστηκε να πιαστεί από έναν βάτο για να μην πέσει. Ο βάτος την μάτωσε και η Αλεπού θύμωσε. Τότε ο βάτος αποκρίθηκε “δεν μπορείς να πιαστείς από μένα, γιατί ξέρεις, ότι όλα εγώ τα γραπώνω”. Το νόημα είναι να μην ζητάμε βοήθεια από αυτούς που μπορεί να μας βλάψουν.

Υπάρχουν κάποια είδη βάτου, οι βατομουριές. Παράγουν εξαιρετικά πολύχρωμα βατόμουρα. Είναι πολύ νόστιμα, δεν θα τα βρείτε στο εμπόριο. Χρειάζονται μόνο σκιά, πυκνή βλάστηση και ένα ποτάμι κοντά τους. 

Θα τρυπηθείτε, αλλά τα βατόμουρα θα σας αποζημιώσουν!