Από το ημερολόγιο μιας κατσίκας

της Βιτάλια Ζίμμερ.

Πρόλογος

Όταν ήμουν μικρή, τα καλοκαίρια ταξιδεύαμε μέχρι τα κιμπούτς του Ισραήλ. Ήταν μία ευκαιρία να φύγουμε από την αστική Θεσσαλονίκη και να κάνουμε αγροδιακοπές. Οι στόχοι ήταν δύο. Ο κυριότερος ήταν η κοινωνικοποίησή μου. Οι συστάσεις των παιδοψυχολόγων ήταν camps με άλλα παιδιά. Μία χρονιά, είχα σταματήσει να μιλάω. Πέρασα την τάξη στο Δημοτικό χάρη στις επιδόσεις στα γραπτά και στον πίνακα. Ο δεύτερος στόχος ήταν ένα μικρό εισόδημα για την φτωχή οικογένειά μας. Τα έσοδα κάλυπταν τα εισιτήρια. Η τροφή και η στέγη δεν είχε αντίτιμο. Μέναμε σε καλύβες χωρίς ηλεκτρικό και το φαγητό ήταν ένα για όλο το γκρουπ. Συνέχεια τρώγαμε λαχανικά που καλλιεργούσαν. Σε ειδικές περιπτώσεις τρώγαμε κουνέλι και κοτόπουλο εμείς τα μικρά παιδιά.

“Τον Αύγουστο ο καταυλισμός σφύζει από ζωή. Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι και τα παιδιά που βλέπω. Είναι όλοι σε κίνηση. Να μαζέψουν τις σοδιές από τα λαχανικά. Τώρα σε λίγο θα βγει και το σπανάκι. Τα φασολάκια μόλις τα μάζεψαν. Μετά είναι ο τρύγος. Το αμπέλι είναι η δύση του καλοκαιριού και της μεγάλης μέρας και η ανατολή του χειμώνα, τότε που σκοτεινιάζει νωρίς.

Την μοίρα μου την ξέρω. Ότι εποχή κι αν είναι, εγώ είμαι δεμένη με σκοινί σε ένα χώρο κλειστό. Εδώ τρώω, εδώ τον βρωμίζω. Βρωμάει εδώ μέσα. Αφήστε με ελεύθερη να πάω να ουρήσω μακριά από εκεί που κοιμάμαι. Άλλα ακόμα και τη βρωμιά μου τη μαζεύετε για λίπασμα.

Το μεσημέρι είναι η ώρα του φαγητού. Πρώτα μου βάζετε φαγητό και μετά τρώτε εσείς. Πάλι καλά. Με φροντίζετε πρώτη. Θα φάω όσο πιο γρήγορα μπορώ και μετά θα φάω κανονικά λίγο λίγο. Τα μικρά παιδιά απορούν πώς τρώω χωρίς να αγγίζω τροφή. Είμαι μηρυκαστικό. Το ανέπτυξαν οι πρόγονοί μου. Έτρωγαν γρήγορα επειδή μας κυνηγούσαν τα σαρκοφάγα. Μετά ανεβαίναμε στα βράχια και τρώγαμε από την τροφή που δεν είχαμε μασήσει.

Το βράδυ ύπνος και την άλλη μέρα το πρωί, λίγο πριν χαράξει, θα μου πάρετε το γάλα. Αυτό δεν είναι για εσάς. Είναι για το παιδί μου. Κι όταν το παιδί μεγαλώσει, θα με ξαναπάτε στο αρσενικό. Ξανά έγκυος. Η μισή ζωή μου είναι έγκυος. Κι όλα αυτά, για το γάλα μου και το νόστιμο υγιεινό κρέας των παιδιών μου. Αν με αφήσετε ελεύθερη θα σκαρφαλώσω στα πιο απόκρημνα μέρη και θα μείνω εκεί. Είμαι πολύ καλή στην ισορροπία και στην αναρρίχηση.

Αναζητώ τη φίλη μου που ήμασταν δίπλα – δίπλα. Νομίζω ότι την σκότωσαν και την έκαναν βραστή. Έτσι λένε. Είδα που την πήραν και μετά απλά την άκουσα να παρακαλάει σπαρακτικά για τη ζωή της. Κάποια στιγμή θα συμβεί και σε μένα.

Μα είναι κι ένα κοριτσάκι, αλλιώτικο. Με κοιτάζει στα μάτια. Μου δίνει φύλα ακακίας και τρώω. Εγώ δεν πεινάω αλλά μου δίνει τα χλωρά λεπτά κλαράκια με τα φύλλα ένα ένα. Οι άλλοι μου βάζουν το φαγητό και μετά φεύγουν. Τούτο το μικρό κορίτσι με ταΐζει. Το κάνει και για να έχω παρέα. Μάλλον θέλει και το κορίτσι παρέα. Δεν το ενοχλεί η άσχημη μυρωδιά. Έρχεται για μένα. Είμαστε φίλες. Με χαϊδεύει στο μακρύ λαιμό μου και στο κεφάλι. Πρέπει να προσέχω μην τη χτυπήσω γιατί έχω κέρατα. Μου μιλάει συνέχεια. Νομίζω το όνομά μου είναι Εσθήρ. Ναι, έχω Περσικό όνομα. Έχω το όνομα μιας αρχαίας θεότητας, μόνο που εγώ δεν είμαι αθάνατη.

Μια μέρα, την ακολούθησαν κρυφά οι γονείς της. Την είδαν και την άκουσαν να μιλάει. Το κορίτσι δεν μιλάει σε ανθρώπους. Μιλάει μόνο σε εμένα. Μοιάζουμε πολύ τελικά. Είμαστε και οι δύο όμορφες και διαφορετικές. Η ψυχή μας είναι ίδια.

Τώρα θα φύγουν ξανά. Άλλοι 11 μήνες χωρίς το κοριτσάκι που με φροντίζει. Πώς θα περάσουν;”

Επίλογος

Δεν έχω φάει ποτέ κατσίκα βραστή. Η Εσθήρ έχει σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό σημείο του μυαλού μου. Έθρεψε με γάλα πολλά παιδιά ανθρώπων εκτός από τα δικά της. Η επιβίωση ενός καταυλισμού εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από μία κατσίκα. Ακόμα προτιμώ το γάλα της. Είναι πολύ καλύτερο από το νερό της αγελάδας.

Εξακολουθώ να πιστεύω ότι έτσι σκεφτόταν αυτό το πανέμορφο και πανέξυπνο ζώο. Μην προσπαθήσετε να με πείσετε για το αντίθετο.