Η μετενσάρκωση της…Βαλιντέ

του Μιχάλη Δήμα

Τετάρτη 26 Αυγούστου 2020. Πάντα την παίρναμε μαζί μας στο χωριό για διακοπές. Στο δρόμο έκανε χαρές, λες και το καταλάβαινε. Φέτος πριν φύγουμε, από την Αθήνα ήδη είχαμε παρατηρήσει μια κατάπτωση της υγείας της. Δεν έτρωγε και συνέχεια κατέβαινε στον πάτο του κλουβιού, η γριά Βαλιντέ, σημάδι καθόλου καλό. Την πήραμε όμως μαζί μας με την ελπίδα, ότι θα συνέρθει στον καθαρό αέρα. Όντως στο αμάξι έβγαζε χαρούμενες φωνές και το ηθικό μας αναπτερώθηκε. Όμως όταν σταματήσαμε για φαγητό, γυρνώντας την βρήκαμε νεκρή. Η πρώτη ιδέα ήταν να πετάξουμε το θηλυκό παπαγαλάκι στις γάτες, μόλις φτάσαμε σπίτι. Αρνήθηκα και ενταφιάστηκε με όλες τις τιμές. Τα είχε τα χρονάκια της, αλλά ήταν καλή παρέα και θα μας λείψει.

 Μόλις τακτοποιηθήκαμε μας επισκέφτηκε μια γάτα κανελιά, αδύνατη και πεινασμένη, μα συμπαθέστατη. Αναλάβαμε την πάχυνση και την φροντίδα της. Γρήγορα μας έμαθε και από ένα σημείο και μετά δεν ερχόταν μόνο για να φάει, αλλά και για χάδια και παρέα. Την τέταρτη μέρα δεν ήρθε μόνη στο πιατάκι. Αφού είχε κάνει αναγνώριση του εδάφους, έφερε μαζί και το μικρό της, ίδιο χρώμα με αυτήν, και αυτό αδύνατο από το λιγοστό της γάλα. Τώρα, λίγο πριν φύγουμε, μάνα και παιδί, είναι και τα δυο τροφαντά τροφαντά. Η μετενσάρκωση πέτυχε και έτσι η παπαγαλίνα, έγινε γάτα και μάλιστα μητέρα. Και τ’ όνομα αυτής και βέβαια Βαλιντέ.  Όσο για το μικρό … Κανέλος…