Δ. Σαββόπουλος…Tο Βρώμικο Ψωμί και άλλα ζουμερά

Αποσπάσματα από μια μία συνέντευξη-ποταμό του κορυφαίου δημιουργού γεμάτη απρόσμενες ιστορίες για τη μουσική και τους ανθρώπους που τον σημάδεψαν.

❀❀❀

 

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΝΙΑΤΗΣ

…Πριν από λίγες ημέρες πέθανε ο Ντίνος Χριστιανόπουλος. Ήθελα να σας ρωτήσω τι θυμάστε απ’ το ‘Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας’, από εκείνη τη συνεργασία, αλλά έπεσα πάνω σε μια συνέντευξή του που έλεγε ότι ενώ σας “τα παραχώρησε από αγάπη”, του έμεινε στο τέλος μία πίκρα. Τι ακριβώς συνέβη;

Ο Ντίνος, θεός σχώρεστον, έλεγε δεξιά και αριστερά ότι εγώ πλούτισα απ’ αυτό το τραγούδι ενώ εκείνος δεν πήρε δραχμή!

Τον βλέπω μια φορά στο μνημόσυνο του Νίκου του Παπάζογλου, του λέω “Ντίνο, ξέρεις τι υποψιάζομαι; Ότι επίτηδες δεν πας να πάρεις τα λεφτά σου για να ‘χεις να λες”. Και τι γυρνάει και μου απαντάει; “Μάλιστα”. Ε, τι να του πεις (γελάει).

Ο Ντίνος ήταν αξιαγάπητος. Ήθελε να μας κράζει και εμείς να τον αγαπάμε. Και το κατάφερε. Έτσι ήταν αυτός ο άνθρωπος και έτσι ήμασταν κι εμείς απέναντί του. Τον αφήναμε να λέει και δεν λέγαμε τίποτε.

Θυμάστε πώς γνωριστήκατε;

Τον γνώρισα στο σπίτι του Νίκου Αλέξη Ασλάνογλου στη Θεσσαλονίκη. Ήμουν μαθητής Γυμνασίου και για να δείξω πως ήμουν κάπως μορφωμένος, τον ρώτησα “κατά τη γνώμη σας, με τον Καβάφη ανοίγει ή κλείνει μία εποχή;”. Χαμογέλασε σαρδόνια και μού είπε: “Μπερδέψατε την ποίησή του με τις ιδιότητες του σώβρακου” (σ.σ. μιμείται τη φωνή του)…

…‘Τα παιδιά που χάθηκαν έχετε πει ότι εν μέρει είναι και για τις “χημικές παραισθήσεις”, για όσους φίλους “χάθηκαν” σε αυτές. Στη ‘Θανάσιμη Μοναξιά του Αλέξη Ασλάνη’ έχετε μια ακόμη αναφορά για φίλους και ναρκωτικά, αυτή τη φορά “σας τα κερνούν”. Γενικά ποια ήταν η σχέση σας με τις ουσίες;

Ερασιτεχνική ήταν η σχέση μου. Εκεί το ‘66-’67 έκανα λίγο χόρτο με τον Τάσο Φαληρέα και με την παρέα του. Ήταν νομίζω ο Πουλικάκος, ο Τάσος Δενέγρης, ο Γιώργος Μακρής. Δεν θυμάμαι ποιοι άλλοι. Συναντηθήκαμε μερικές φορές έτσι για μερικούς μπάφους. Και κάποια χρόνια αργότερα πάλι με τον Τάσο, αυτήν τη φορά και με τον Άκη Πάνου, τον Στέλιο Ελληνιάδη, νομίζω και με τον μακαρίτη τον Χρήστο Βακαλόπουλο. Έχω πάρει επίσης από μια φίλη εξ Αμερικής μια φορά LSD.

Δεν μου είπανε πολλά πράγματα όλα αυτά, δεν τα χρειάστηκα. Άμα θέλω να χαλαρώσω προτιμώ να πιω ένα δύο ουισκάκια. Επίσης το καλό κρασί μ’ αρέσει. Οι μπύρες το καλοκαίρι. Τέτοια πράγματα.

Αυτές τις παρέες που αναφέρατε τώρα θα τις ζηλέψουν πολλοί.

Να είμαστε όλοι καλά και να χαιρόμαστε τις παρέες μας γιατί είναι πολύτιμες. Μας δέχονται όπως είμαστε. Πολλές φορές ούτε η γυναίκα σου δεν σε δέχεται έτσι..

…Ρώτησα στην αρχή για τις ουσίες και με αφορμή το Woodstock γιατί δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να αποσυνδεθεί το ένα απ’ το άλλο.

Και βέβαια μπορούμε να αποσυνδέσουμε τα ναρκωτικά από την ουσία εκείνης της υπόθεσης. Και πρέπει να τα ξεχωρίσουμε. Κοιτάξτε, πολιτικά εκείνο το κίνημα απέτυχε εντελώς γιατί δεν είναι δυνατόν να γίνει πολιτική με ντρόγκα και Μάο Τσε Τουνγκ . Αυτά παράγουν ασυναρτησία. Το πολιτιστικό προϊόν όμως που γέννησε όλη εκείνη η λαχτάρα απεδείχθη πανίσχυρο. Εκείνες οι μουσικές δεν είναι απλώς οι μουσικές κάποιων χίπηδων. Είναι ένα είδος κλασικής μουσικής πια. Φαίνεται ότι η αλήθεια ήταν αυτή που είπε η καρδιά μας, δηλαδή η ίδια η μουσική της και όχι τα πολιτικά κατασκευάσματα που έφτιαχνε το μυαλό μας…

…Θυμάστε την πρώτη φορά που είδατε το Woodstock στο σινεμά;

Το είδαμε με την Άσπα (σ.σ. Η σύζυγός του) στο Παλλάς λίγες ημέρες μετά την πρεμιέρα που είχαν γίνει οι φασαρίες.

Ποιο σημείο της ταινίας σας μάγεψε περισσότερο;

Με συγκίνησε εκείνη η σκηνή με τον Jimi Hendrix, ο οποίος αφού έπαιξε εκστατικά τον εθνικό ύμνο της Αμερικής  με την κιθάρα του, της έβαλε φωτιά. Θυσίαζε δηλαδή ό,τι αγαπούσε περισσότερο, ε; Σαν σαμάνος, σαν αρχηγός φυλής. Μάλλον σαν ο μάγος της φυλής.

Γενικά όλα αυτά τα θεϊκά τσογλάνια που ανέβηκαν στη σκηνή του Woodstock -η Joplin, o Cocker, οι Who…- μας δείξανε με τη μαγεία τους, ότι κάτω από την εξέγερση, κάτω από τον χιπισμό, κάτω απ’ τον Μάη του ‘68 και τα λοιπά, υπάρχει η αξεδίψαστη δίψα, μία φλεγόμενη αγάπη. Αχόρταγη και ανικανοποίητη…

…Παλιότερα είχατε πει ότι το αφηγηματικό τραγούδι έχει πεθάνει. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια έχει ανέβει πολύ το ελληνικό χιπ χοπ, το οποίο είναι κατά βάση αφηγηματικό.

Με γοητεύει αυτό το είδος γιατί είναι πάρα πολύ κοντά στην ανθρώπινη ομιλία. Η ανθρώπινη ομιλία, ξέρετε έχει κάτι το μουσικό από τη φτιαξιά της, από τη φύση της, γιατί όταν μιλάμε τι κάνουμε; Εκφέρουμε εντάσεις, παύσεις, υψηλότερους ή χαμηλότερους τόνους. Σαν μία πρωτόγονη μουσική ξεκίνησε η ανθρώπινη ομιλία.

Ήσαστε και από τους πρώτους στην ελληνική δισκογραφία που χρησιμοποιήσατε “ραπ απαγγελία” σε δίσκο. Στο ‘Μας βαράνε ντέφια’ και στο ‘Τσάμικο’. Πώς σας ήρθε τότε αυτή η έμπνευση;

Σωστά το επισημαίνετε. Χωρίς να το καταλάβω είχα κάνει κάτι σαν ραπ πριν από το ραπ. Έχω μια σκέψη, ότι ίσως η λέξη “ραπ” να είναι σύντμηση της παλιά ελληνικής λέξης “ραψωδία”, δηλαδή απ’ το “rhapsody” να έχουνε πάρει το “ραπ”. Αν πέφτω μέσα τότε τα πρώτα μεγάλα διεθνή ραπ σουξέ πρέπει να είναι η Ιλιάδα και η Οδύσσεια (γέλια)…

…Μού κάνει εντύπωση που τόσοι καλλιτέχνες έχουν σπίτι στο Πήλιο. Εσείς, ο Ιωαννίδης, ο Πορτοκάλογλου, ακόμα και ο συγχωρεμένος ο Λαυρέντης ο Μαχαιρίτσας στο σπίτι του εκεί άφησε την τελευταία του πνοή. Μπορείτε να σκεφτείτε τι έχει αυτό το μέρος και συγκεντρώνει ανθρώπους σαν εσάς;

Καλά, το βουνό είναι μαγικό. Βαθίσκια ρέματα, πλατάνια δίπλα στο νερό, ο ουρανός πλάι σου, κάτω ο γιαλός όλο βότσαλα.

Όταν ήμουν στο γυμνάσιο κάναμε εκπαιδευτική εκδρομή και ήρθαμε στο Πήλιο. Πραγματικά εκστασιάστηκα. Είπα “κάποτε θα ‘ρθω να μείνω εδώ”…

….Το 2009 το προηγούμενο σπίτι σας εκεί κάηκε. Τι κειμήλια χάθηκαν μαζί του;

Αλίμονο, κάηκε ολοσχερώς τον Δεκέμβρη του 2009. Κάηκαν χειρόγραφα, ημερολόγια μου, σημειώσεις, βινύλια. Πίνακες του Παραλή, του Κυριτσόπουλου, του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη, του Σεμερτζιάν, του Ραζή… Δυστυχώς.

Επρόκειτο για ένα ιστορικό σπίτι. Για παράδειγμα υπάρχει η ιστορία ότι εκεί γνώρισε ο Παπάζογλου τη γυναίκα για την οποία έγραψε τον ‘Αύγουστο’. Τη θυμάστε την ιστορία;

Ο Νίκος κοιμόταν σπίτι μας. Είχε έρθει για τα γενέθλια της Άσπας που είναι 8 Αυγούστου. Ήρθαν να μας επισκεφτούνε η Μελίνα Τανάγρη, συνάδελφός μας, μαζί με μια φίλη της, Πολωνή. Καλλονή η Πολωνή. Δεν ξέρω τι έγινε μετά. Ύστερα από πολύ καιρό άκουσα από κουτσομπολιά ότι “το και το”. Το τραγούδι βέβαια είναι υπέροχο.

Λένε ότι ήταν Ελληνίδα η καλλονή.

Δεν έχω ακούσει αυτήν την βερσιόν (γέλια).

…Με τον Νίκο Παπάζογλου γνωριζόσασταν από παιδιά; Ήταν και εκείνος ανάμεσα σε αυτούς που σας φώναζαν “Νιόνιο-Ψώνιο”;

Ο Νίκος ερχόταν στη γειτονιά μας στην οδό Ζάννα για να δει τα ξαδερφάκια του, τους Χασικίογλου. Την πρώτη φορά που ήρθε στη γειτονιά είδε γραμμένο παντού στους τοίχους το αρχικόλεξο ‘ΕΟΖ’. Ρώτησε τα ξαδερφάκια του “ποιος τα γράφει αυτά τα πράγματα;”. Δείξανε εμένα “να, αυτός εκεί ο ψηλός”. Έρχεται σε μένα ο Νίκος και με κείνη τη φωνή που σε έσφαζε με ρωτάει “τι θα πει ‘ΕΟΖ’;”. Και εγώ, παιδιόθεν ψωνισμένος, του απαντάω βαρύγδουπα: “Επαναστάται Οδού Ζάννα”.

Και ήσασταν και εκείνος που τον έβγαλε στη δισκογραφία με τους ‘Αχαρνείς’. Μέχρι τότε το έψαχνε με το ροκ. Πώς τον πείσατε να συμμετάσχει στις παραστάσεις σας μαζί με τον Πάνο Κατσιμίχα, τον Σάκη Μπουλά και λοιπούς;

Μα δεν χρειάστηκε κόπος για να τον πείσω. Ήμασταν φίλοι χρόνια και νομίζω ότι και εκείνος ήθελε πια να αλλάξει, να κάνει δηλαδή κάτι βαθύτερο απ’ το να διασκεδάζει απλώς τον κόσμο, με ξένα τραγούδια της μόδας. Κατέβηκε στην Αθήνα και τον αγάπησε αμέσως όλη η παρέα εκείνη των ‘Αχαρνέων’. Και μετά τον αγάπησε και όλος ο κόσμος.

Ποια είναι η πιο δυνατή ανάμνηση που σας έχει μείνει από εκείνον;

Το καλοκαίρι του ‘75, μαζί με τον Γιώργο Κοντογιάννη, τα παιδιά μας και τις γυναίκες μας, πήγαμε να κάνουμε διακοπές στη Σκύρο, όπου νοικιάσαμε ένα μικρό σπιτάκι. Ε, και πέρασαν όλοι από εκεί. Θυμάμαι ήταν και ο μακαρίτης ο Στρατής Τσίρκας.

Λοιπόν, κάποια στιγμή ήρθε και ο Νίκος και τα μικρά μας τα παιδιά ενθουσιάστηκαν μαζί του γιατί έπαιζε πολύ ωραία μαζί τους στο γιαλό. Και ένα βράδυ, έτσι που είχαμε ανάψει μια φωτιά στην αμμουδιά, παίξαμε κάποια τραγούδια εγώ και ο Γιώργος Κοντογιάννης, λαϊκά. Και πήρε τότε την κιθάρα και ο Νίκος -εγώ τον ήξερα για τραγουδιστή ξένων τραγουδιών, έτσι;- και μας τραγούδησε υπέροχα, μα υπέροχα σας λέω ένα λαϊκοδημοτικό τραγούδι, το ‘Μάδησα μια μαργαρίτα και την ρώτησα’ και μετά μάς είπε και το ‘Άναψε το τσιγάρο δως μου φωτιά’. “Μπράβο ρε Νίκο”, όλοι ενθουσιασμένοι. Τα ‘πε πάρα πολύ ωραία.

Ήταν μια αξέχαστη βραδιά. Ρε το πουλάκι μου τον Νίκο…

…Καταφέρνατε να τσοντάρετε τίποτα στο νοίκι, από τη δουλειά σας πχ ως δημοσιογράφος;

Αν τσόνταρα; Εγώ δεν είχα μία. Ε, μετά που έπιασα δουλειά νοίκιασα ένα ημιυπογειάκι.

Ήσασταν καλός ρεπόρτερ;

Πήγαινα τα ρεπορτάζ μου στον προϊστάμενό μου που ήταν ο Ανεμοδουράς, που έβγαζε τον ‘Μικρό Ήρωα’ και μού έλεγε να προσέχω τη ροπή που έχω προς τη λογοτεχνία γιατί είναι εχθρός της δημοσιογραφίας. Κάποια στιγμή μού λέει  “εσύ στο μέλλον μπορεί να γίνεις καλός χρονογράφος”. Δεν κάθισα πολύ στην εφημερίδα. Από τον Οκτώβρη του ‘63 ως το καλοκαίρι του ‘64.

Ποια εφημερίδα;

Λεγόταν ‘Ελεύθερος Τύπος’. Είχε πάρει τον τίτλο τότε ο Τεγόπουλος από τον Καβαφάκη . Δεν μακροημέρευσε. Λειτούργησε σαν καθημερινή απογευματινή εφημερίδα της αριστεράς…

…Ο στίχος “σε αυτόν τον κόσμο όσοι αγαπούνε τρώνε βρώμικο ψωμί” τι σημαίνει; Έχετε πει ότι σε ένα άλλο τραγούδι, στο ‘Μωρό’, ο στίχος “φάε το βρώμικο ψωμί”, σημαίνει να αποδεχτείς ότι μια μέρα θα πεθάνεις και να ζεις με αυτό. Στο ‘Ζεϊμπέκικο’ όμως μήπως χρησιμοποιείται με κάποια άλλη έννοια;

E, ορίστε, κάθε φορά που πάω να δώσω μία εξήγηση για το τι σημαίνει ένας στίχος μου το μετανιώνω, γιατί μπορεί να είναι αλλά και να μην είναι έτσι. Ας πούμε ότι στο «μωρό» έχει έννοια επιτακτική και μάλλον οργισμένη ενώ στο ‘Ζεϊμπέκικο’ ακούγεται  σαν παράπονο, σαν διαπίστωση, σαν εγκαρτέρηση απέναντι στην αδικία.

Άρα “τρώνε βρώμικο ψωμί” σημαίνει “ζουν με την αδικία”;

Ναι, αλλά προσέξτε τώρα. Σας λέω τη φράση “σε αυτόν τον κόσμο όσοι αγαπούνε, ζουν με την αδικία”. Και σας λέω και τη φράση “σ’ αυτόν τον κόσμο όσοι αγαπούνε τρώνε βρώμικο ψωμί”. Αυτό είναι ουσιαστικότερο και ακριβέστερο. Ενώ το πρώτο είναι απλώς μία πληροφορία.

Να για ποιον λόγο πρέπει να αφηνόμαστε στην τέχνη και να αφήνουμε τη λογική για άλλα πράγματα…

…Πέρα από την Μπέλλου, είχατε συνεργαστεί και με έναν ακόμη τεράστιο ρεμπέτη, τον Δημήτρη Γκόγκο-Μπαγιαντέρα.

Ο Μπαγιαντέρας ήταν απόλαυση. Ο ηθοποιός Νίκος Πιλάβιος πήγε και ηχογράφησε ένα βράδυ μία τιμητική συναυλία που δίδονταν για την οικονομική του ενίσχυση. Μού έφερε την μαγνητοταινία κι εκεί άκουσα αυτό το τραγούδι το οποίο ήταν ανέκδοτο… “Ένας καθρέφτης στην ψυχή μου είναι κρυμμένος, που φαντασία τον ελένε οι πολλοί”, σαν να άκουγες δηλαδή τον Πλάτωνα. Το ηχογράφησα με τους συνεργάτες μου και μετά καλέσαμε τον Μπαγιαντέρα στα παλιά στούντιο της Columbia για να το τραγουδήσουμε μαζί. Ήρθε, ήταν πολύ γέρος πια και εντελώς τυφλός.

Είχε υπάρξει αξιωματικός του Εμπορικού Ναυτικού αλλά τα παράτησε και πήγε με τους ρεμπέτες, έγραψε τραγούδια, τυφλώθηκε σιγά σιγά. Εγώ τον συγχάρηκα για την ευρωστία του, για το ανάστημά του, που ήταν τόσο καλά. Εκείνος με επέπληξε που καπνίζω και μού είπε επίσης ότι κάνει μονόζυγο ακόμα. Πρέπει να ‘ταν 80 ετών.

Ξέρετε στα νιάτα του έκανε ελληνορωμαϊκή πάλη, ήταν ανέκαθεν πολύ γυμνασμένος. Και “νταής”.

Ναι, ε; Μού είπε επίσης με περηφάνια ότι ικανοποιούσε τη σύζυγό του άπαξ της εβδομάδος.

Ε, μετά μάς φώναξαν για να μπούμε στο στούντιο να ηχογραφήσουμε. Τον πήρα αγκαζέ και καθώς κάναμε να μπούμε στο στούντιο, ήταν μπροστά μας ένας τεράστιος κεκλιμένος καθρέφτης. Εκεί είδα για μια στιγμή τα είδωλά μας. Ο Μπαγιαντέρας με το λευκό μπαστούνι του τυφλού και το αβέβαιο βήμα, εγώ με το δεξί χέρι να τον έχω αγκαζέ και με το αριστερό να κρατάω την κιθάρα. Ήμασταν μια παραδοξότητα μπροστά στον καθρέφτη. Εμείς μπορεί να μπήκαμε στο στούντιο αλλά αισθανόμουν σαν η εικόνα μας να έμεινε φυλακισμένη εκεί μέσα στον καθρέφτη για πάντα…

…Το ‘Δεν έχω ήχο, δεν έχω υλικό’ επίσης θα ήθελα να μου το αποκωδικοποιήσετε.

Δηλαδή ενώ δεν έχω ήχο, δεν έχω τι να πω, εν τέλει αυτό γίνεται τραγούδι.

Θέλω να σας ρωτήσω για δύο αστικούς μύθους. Πρώτον: Το ‘Ελσα σε φοβάμαι’ είναι όντως γραμμένο για την Ελληνική Στρατιωτική Αστυνομία (ΕΛ.Σ.Α.) της Χούντας;

Η Έλσα; Όχι, καμία σχέση.

Δεύτερον. Το σόλο απ’ το ‘Κιλελέρ’ το έχει κλέψει ως ένα σημείο ο Mark Knopfler στο ‘Sultans of Swing’;

Το σόλο στο ‘Κιλελέρ’ είναι του Τζόνι του Λαμπίτσι. Δεν ξέρω αν το έχει πάρει κανείς. Δεν το ‘χω υπόψη μου.

Επίσης η ιταλική ταινία ‘Il Corsaro Nero’ το 1971 έχει στους τίτλους αρχής ένα τραγούδι copy paste της ‘Συννεφούλας.

Ναι, σ’ αυτήν την ταινία το ‘Il Corsaro Nero’ μου ‘χουν κατακλέψει τη μουσική απ’ τη ‘Συννεφούλα’. Και στους τίτλους και γενικά. Το είπα στη δισκογραφική μου εταιρεία, το είπα και στην ΑΕΠΙ, δεν κάνανε τίποτα. Κι όχι μόνο αυτό. Μετά βγήκαν και διάφοροι έξυπνοι και γράφανε ότι εγώ έχω κλέψει τη μουσική αυτή από το ‘Il Corsaro Nero’. Δηλαδή, εμ κλεμμένος, εμ και δαρμένος…

…Ποτέ δεν μ’ αφήσανε τα ‘Μπουρμπούλια’. Όταν έγραψα τη ‘Μαύρη Θάλασσα’ ανέθεσα τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην φλαουτίστρια Στέλλα Γαδέδη. Κι όταν συμπλήρωσα και τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου ‘Βρόμικο Ψωμί’, είδα ότι χρειαζόμουν καινούρια  όργανα. Για  τούμπα πήρα τον Γιάννη ‘Μπαχ’ Σπυρόπουλο, για τρομπέτα τον Γιώργο Γαβαλά΄ που έπαιζε και μπάσο, για βιμπράφωνο τον Καραμήτρο που έπαιζε και τύμπανα . Χρειαζόμουν δυο κιθάρες και συνεργαστήκαμε με τον πρωτοεμφανιζόμενο τότε Βαγγέλη Γερμανό και τον σχεδόν έφηβο  και φίλο του «Μπαχ» Θεολόγο Στρατηγό. Βάφτισα το συγκρότημα ‘η Λαιστρυγόνα’.

Τα ‘Μπουρμπούλια’ είχαν ήδη διαλυθεί. Ο Τζώνη είχε φύγει στην Αυστραλία, ο Σπίνουλας και ο Καζιάνης μπήκαν στην κρατική ορχήστρα Αθηνών, η Μαρίνα ήταν άφαντη. Είχανε μείνει μόνο ο Βασίλης Ντάλας και ο Νίκος ο Τσιλογιάννης που θελήσανε να κρατήσουνε το όνομα ‘Μπουρμπούλια’, πράγμα το οποίο επέτρεψα. Κάποτε ήρθανε τα παιδιά στο σπίτι μαζί με τον Παύλο τον Σιδηρόπουλο. Παίξαμε κάποια τραγούδια, χάριν αναψυχής. Ούτε εγώ του έκανα καμία πρόταση ούτε εκείνος…

…Αργότερα, πήρατε κι εσείς τον Τζίμη τον Τίγρη σε μια παράσταση, όταν ανεβάσατε το ‘Βρώμικο Ψωμί’. Πόσο πρέπει να αιφνιδιάσατε το κοινό;

Ο Τζίμης έδινε παραστάσεις στην πλατεία Μοναστηρακίου και τον κράζανε ενώ αυτός θριάμβευε. Ήτανε μαγικό να τον βλέπεις γιατί είχε καταφέρει να εντάξει το κράξιμο μέσα στην ίδια του την παράσταση. Τα ίδια γίναν και στο ‘Κύτταρο’. Επιδείκνυε τα κατορθώματά του και από κάτω του φωνάζανε “σκύλος σε βίλα, έρχεσαι;”. Και εκείνη τη στιγμή ο Τζίμης ο Τίγρης λύγιζε το σίδερο και έλεγε “η σιωπή μου προς απάντησίν σου”. Η αίθουσα πανηγύριζε και ο Τζίμης θριάμβευε διαπομπευόμενος…

Τα παραπάνω αποσπάσματα  καθώς και όλη η συνέντευξη  στην πηγή…https://www.oneman.gr/synentefxeis/to-vromiko-psomi-i-sinantisi-me-ton-lennon-kai-to-lsd-o-dionisis-savvopoulos-sto-oneman/?utm_source=Sport24&utm_medium=BestofNetwork_home&utm_campaign=24MediaWidget&utm_term=Pos2