Το μπλε τετράδιο

της Βιτάλια Ζίμμερ.

 

Για να δούμε. Τσάντα έχουμε. Θα κρατήσουμε την περυσινή. Τετράδια, έχουμε δύο από πέρυσι. Χρειαζόμαστε κι άλλα. Τι θα τα κάνουμε τα παλιά; Θα τα πετάξουμε…

Ο κόπος μιας χρονιάς πάει στα σκουπίδια. Όλες οι ώρες που δαπάνησα δεν έχουν καμία αξία. Η μηχανή γυρίζει στο επόμενο γρανάζι. Κάθε τάξη, κάθε σχολική χρονιά είναι ένα γρανάζι της μηχανής που γυρίζει. Συνθλίβει ψυχούλες, γνώση, ελεύθερο χρόνο και αναλώσιμα. Ένα μπλε τετράδιο το κράτησα. Ήταν τόσο ταλαιπωρημένο, που το λυπήθηκα. Αυτό το τετράδιο δεν είναι αντικείμενο. Είμαι εγώ. Μέσα στις ριγέ λευκές σελίδες του, είμαι αποτυπωμένη με μολύβι και τα κόκκινα σημάδια του δασκάλου. Είναι η σκέψη μου, είναι η εργασία μου. Αν το διαβάσει κάποιος θα κατανοήσει πολλά για μένα.

Το μπλε τετράδιο, τότε ήταν ακριβό.

Το μπλε τετράδιο, είναι η ταυτότητά μου. Εκεί μέσα είναι κρυπτογραφημένο ένα μικρό κορίτσι που κάνει άσχημα γράμματα και ζωγραφίζει απαίσια.

Το μπλε τετράδιο έχει καταγράψει την αδικία του εκπαιδευτικού συστήματος. Ποτέ δεν πήρα δεκάρι. Πάντα κάτι έφταιγε. Κανείς δεν κατάλαβε ότι ήμουν διαφορετική. Όλοι νόμιζαν ότι ήμουνα χαζούλα.

Το μπλε τετράδιο είναι μια φωτογραφία, που το κλείστρο ήταν ανοιχτό μία ολόκληρη χρονιά. Θα το κρατήσω για πάντα…

Το μπλε τετράδιο, είμαι εγώ.

Το μπλε τετράδιο είναι αθάνατο. Εγώ όχι.

Το μπλε τετράδιο μπήκε στο μπαούλο των Κοέν. Εκεί φυλάω την ιστορία μας.

ΥΓ. Ακόμα γράφω με μολύβι σε μπλε τετράδια.