Hondos center

του Αργύρη Νικολάου

Ανέβηκε στο βήμα. Ήταν η σειρά του να μιλήσει. Κανένας δεν του έδωσε σημασία. Κοίταξε μπροστά του, κοίταξε γύρω του, έσκυψε στο μικρόφωνο και είπε όσο πιο γλυκά μπορούσε: «Αισθάνομαι πολύ μόνος».

Αυτό ήταν ωραίο, ασυνήθιστο. Λειτούργησε καλύτερα κι από το κουδούνι στη Βουλή. Το κοινό άφησε το μπιρι- μπίρι και στράφηκε προς αυτόν.

Δεν είπε πολλά, ούτε τίποτα φοβερά. Μίλησε θαυμαστικά για το έργο των δασκάλων της περιφέρειάς του. «Ώρες ώρες», κατάληξε, « όταν πηγαίνω στα σχολεία και τους παρακολουθώ αισθάνομαι ένα δέος, μια συντριβή για το έργο που επιτελούνε». Κι αυτό ήταν ωραίο, ασυνήθιστο. Δεν συνηθίζουμε, βλέπετε, να λέμε ένα καλό λόγο για κάποιον δίπλα μας που πετυχαίνει κάτι.

Κι όμως, το να διαπιστώνουμε μια απόσταση που μας χωρίζει από αυτούς που καταφέρνουν κάτι, χώρια από το ότι απαιτεί μια γενναιότητα, περιποιεί τιμή τόσο σ’ αυτόν στον οποίο απευθύνεται ο θαυμασμός όσο και σε μας τους ίδιους. Είναι όπως τα αρώματα που μας βάζει η πωλήτρια στα Hondos center, βάζει σε μας, μένει κάτι σ’ αυτή, μένει και κάτι στον αέρα.

Εντυπωσιασμένος τον κάλεσα στην περιφέρειά μου, με κάλεσε κι αυτός. Κάτι ωραίο κι ασυνήθιστο είχε γεννηθεί.