Τακ-τακ

Χρίστος Σαπρίκης

---

Τέτοια εποχή, κατά τις 12.30, ο ήλιος «γυρίζει» απ´την άλλη πλευρά του κτιρίου και πέφτει πάνω στα παράθυρα της αίθουσας κάνοντας το μικρό ηλιακό καρουζέλ να περιστρέφεται.

Περιστρέφεται αφήνοντας έναν χαρακτηριστικό ήχο όταν κάποιο αναποδογυρισμένο κάθισμα χτυπάει στο πλάι του κουτιού που είναι κολλημένο. «Και σήμερα θα το κολλήσω σωστά, και αύριο θα το κολλήσω σωστά», μένει έτσι όπως μένουν χιλιάδες «λάθος»μικροπράγματα στη ζωή μας.

Όταν είναι τα παιδιά ο ήχος του χάνεται στη βουή της τάξης, τώρα όμως στην άδεια αίθουσα μεγεθύνεται.

– Τακ- τακ, τακ – τακ, τακ-τακ, ξανά και ξανά.

Το παρατηρώ για ώρα αφηρημένος, μια αυτό, μια τους άδειους τοίχους που περιμένουν τις φετινές δημιουργίες, μια τα θρανία σε παράταξη το ένα πίσω από το άλλο.
«Θα πρέπει να λαμβάνεται μέριμνα ώστε να είναι ο προσανατολισμός των θρανίων προς την ίδια κατεύθυνση.» επισημαίνουν οι οδηγίες.

Ούτε που θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που είχα έτσι τα θρανία. Το «πι» μας βόλευε. Βλέπαμε όλοι τα πρόσωπα των άλλων, είχαμε χώρο στη μέση για να κινούμαστε, γρήγορα φτιάχναμε τις ομάδες μας, σου έδινε την αίσθηση μιας μεγάλης αγκαλιάς. Τώρα;

~~~

– Ακόμα δεν τελείωσες την αίθουσα; Μα τι κάνεις τόσες μέρες; Γιατί έβαλες τους χαρταετούς στις γωνίες;

Δε ξέρω. Ίσως γιατί κάπως έτσι νιώθω τη χρονιά φέτος. Σαν έναν χαρταετό.Να θέλουμε να πετάξουμε και ο σπάγκος να μας κρατάει. Είναι η ασφάλεια και η καταδίκη μας.

Θα ζήσουμε περίεργες ημέρες.