Στην Ελλάδα μιας άλλης εποχής … Πειραϊκή 1951

της Βιτάλια Ζίμμερ

 

Καλή και ερωτική η Θεσσαλονίκη, αλλά δεν είναι μοναδική. Η μεταφορά της πρωτεύουσας από το Ναύπλιο στην Αθήνα, απογείωσε όλο το λεκανοπέδιο. Ο Πειραιάς όμως ξεχωρίζει. Ο Πειραιάς είναι το λιμάνι, όπως η Θεσσαλονίκη. Αγαπώ τον Πειραιά πιο πολύ από την Αθήνα κι ας είναι το κέντρο της Αθήνας δημιούργημα των συμπατριωτών μου.

 

Ένα παρθένο σημείο του Πειραιά, ακόμα και σήμερα, είναι η Πειραϊκή. Το διάσημο τραγούδι “στα βράχια της Πειραϊκής κοιμάται ο Στέλιος ο μπεκρής”, πάντα μου έρχεται στο νου όταν κάνω τη βόλτα μου με το αυτοκίνητο, με ανοικτά παράθυρα χωρίς aircondition. Πάντα το κάνω αυτό.

 

Ώσπου είδα μία όμορφη φωτογραφία του 1951. Μία καθώς πρέπει μητέρα, με ένα σκούρο φόρεμα εξαιρετικό που προορίζεται για σαλόνια, κάθεται στα βράχια ατενίζοντας τα πάντα ήρεμα νερά του μικρού κολπίσκου. Ξέρω, έχω πάει. Δίπλα έχει ένα εκκλησάκι που σου θυμίζει νησί. Το τοπίο αυτοπροστατεύεται. Δεν μπορεί ευτυχώς ο άνθρωπος να το πειράξει. Είναι ίδιο και απαράλλακτο από την εποχή του Θεμιστοκλή.

 

Η κυρία είναι πανέμορφη. Εικάζω ότι δεν έχει ζήσει περισσότερα από 25 χρόνια της ζωής της. Είναι ντυμένη σωστά. Δεν φοράει σκουλαρίκια γιατί φοράει κολιέ. Το κοριτσάκι δίπλα της με γυμνά τα πόδια, αντίγραφο των βασιλικών παιδιών που φοράνε κοντά παντελόνια για να δείξουν την ευγενή καταγωγή τους. Ένα καπέλο είναι απαραίτητο, όχι για τον ήλιο αλλά για την εικόνα. Το πολίτευμα ήταν Βασιλευομένη Δημοκρατία. Όλα έχουν σημασία. Το κοριτσάκι μοιάζει στη μαμά του. Είναι κι αυτό όμορφο.

 

Πίσω τους άλλοι περαστικοί ή κάτοικοι, επίσης καλοντυμένοι.  Η φωτογραφία συνοδεύεται από σχόλιο 11 Μαρτίου 1951. Η εικόνα δείχνει να είναι Κυριακή. Ναι το υπολόγισα. Είναι Κυριακή. Ο κόσμος φοράει τα καλά του και πάει στην Εκκλησία.

 

Την Κυριακή φοράμε τα καλά μας…