Έριδες κι αέρηδες…Η σπασμένη κιθάρα

της Βιτάλια Ζίμμερ

 

Η παλιά του κιθάρα είναι κάπου παρατημένη, φθαρμένη και σπασμένη. Μα είναι εκεί και τον περιμένει σαν την Πηνελόπη χωρίς να κάνει την απάτη με το ύφασμα. Χωρίς μνηστήρες να την πολιορκούν, χωρίς αντίπαλο. Είναι δική του. Ήταν πάντα δική του αλλά δεν τον ήξερε. Η κιθάρα δεν του μίλησε ποτέ.

Φεύγει, όπως είναι με μία τσάντα ρούχα και λίγα χρήματα. Μία τελευταία επίσκεψη στο υπόγειο που έχει χιλιάδες άχρηστα πράγματα στοιβαγμένα άτακτα. Μπαίνει μέσα, ανάβει το αδύναμο φως και κοιτάζει τον κόπο του… Βλέπει την κιθάρα να βαριανασαίνει σαν τον άρρωστο που βγαίνει η ψυχή του και προσπαθεί να πει σ’ αγαπώ. Εκείνος άκουσε την τελευταία ανάσα της.

Την έπιασε στη χέρια του, τη χάιδεψε, τη φίλησε κι εκείνη πήρε ανάσες ζωτικές. Την πήρε μαζί του. Την έκανε καλά και τώρα εκείνος την χαϊδεύει κι εκείνη τραγουδά όπως όταν ήταν νέα.

Ποτέ δεν θα χωρίσουνε ξανά… Ποτέ, ποτέ… ποτέ…