Έριδες κι αέρηδες…Αδιέξοδο

της Βιτάλια Ζίμμερ.

 

Το άρρωστο κεφάλι του ήταν πάντα έτσι. Κανείς δεν κατάλαβε ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει. Όταν διαπίστωσαν ότι είναι αυτιστικός, έκαναν κι άλλο παιδί. Το άλλο παιδί μεγάλωσε, παντρεύτηκε απέκτησε οικογένεια. Κι όταν πέθαναν οι γονείς, βρέθηκε στο δρόμο. Η αδερφή του δεν ήθελε αυτό το βάρος. Δεν φταίει εκείνη.

Κανείς δεν φταίει. Κανείς δεν ξέρει γιατί γεννιέται κάποιος αυτιστικός. Δεν ξέρουμε τίποτα. Ούτε θα μάθουμε για αυτή την αόρατη βλάβη.

Κάποιος χτυπά την πόρτα… “Είστε η αδερφή του Δημήτρη; Ελάτε μαζί μας στο νεκροτομείο…”

Κι η κακούργα η αδερφή του πήγε και τον είδε. Είδε ένα αγγελικό πρόσωπο να προσπαθεί να ανασάνει σε ένα τόπο χωρίς οξυγόνο. Όχι αυτό για τους πνεύμονες, αλλά το άλλο για τις ψυχές.

Είπε “ναι, αυτός είναι…” έσκυψε το κεφάλι και έβαλε τα κλάματα. Πήρε τους δρόμους περπατώντας με το κεφάλι κάτω. Δεν θέλει να γυρίσει σπίτι. Δεν θέλει να πει στα παιδιά της ότι είχαν έναν θείο. Τόσα διδάγματα που τους έδωσε για την αλληλεγγύη ήταν όλα ψέμματα.

Και χάθηκε για πάντα…