Έριδες κι αέρηδες…Θεσσαλονίκη

της Βιτάλια Ζίμμερ.

 

Οι εχθροί, οι Ναζί, μας κατέστρεψαν, σχεδόν μας αφάνισαν. Οι Έλληνες μας πήραν την περιουσία. Κι όμως, η ζωή μας έδωσε τα πλούτη ξανά. Όχι όμως τις δυο ψυχές που άνθρωπο δεν πείραξαν ποτέ. Από τον παππού και τη γιαγιά δεν βρήκαμε τίποτα. Κάπου είναι ή κάπου έγιναν στάχτη και ταξίδεψαν με τη χάρη του γλυκού ανέμου. Όπου γης και πατρίς. Μόνο το όνομά τους υπάρχει σε κάποιες λίστες. Δεν βρήκα ούτε το πανωφόρι με τ’ αστέρι.

Η Θεσσαλονίκη μας πλήγωσε πολύ. Ζήσαμε φτώχεια και ανέχεια. Γυρίσαμε εκεί που μας αδίκησαν. Την αγαπώ τη Θεσσαλονίκη. Ότι κι αν συνέβη, εγώ την αγαπώ. Είναι η πιο όμορφη πόλη της Ελλάδας. Συγχωρώ τα πάντα. Οφείλω όμως να θυμάμαι. Και πρέπει να θυμάμαι, για να μην ξαναγίνω θύμα και να μην γίνω θύτης.

Εκεί γεννήθηκα, εκεί θέλω να με θάψουν, με το άλλο μου επίθετο, αυτό που έπρεπε να είχα. Ντυμένη όχι νύφη, ξυπόλητη, μ’ ένα μπαλωμένο πανωφόρι με τ’ αστέρι, χωρίς στολίδια πάνω μου.

Είμαι μία Κοέν…

Κοινοποιήστε:

• Tweet
• Email

Μου αρέσει! Φόρτωση...

Σχετικά