Έριδες κι αέρηδες…Ιλιάδα

της Βιτάλια Ζίμμερ.

Η οικογένεια διαλύθηκε εκείνο το βράδυ. Έτσι νόμιζαν στην αρχή αλλά είχαν κάνει λάθος. Οι οικογένειες δεν διαλύονται ποτέ. Η οικογένεια έπρεπε να ανέβει ένα ακόμα σκαλοπάτι της ζωής. Τα παιδιά δεν πρέπει να κατοικούν με τους γονείς. Η σκυτάλη της ζωής επιβάλει τον ανεξάρτητο βίο.

Τα πρώτα δέκα χρόνια, ο καθένας τους βρέθηκε σε ένα πεδίο μάχης, σαν αυτό της Ιλιάδας. Όπως οι Έλληνες είχαν πρώτο εχθρό τις έριδες, έτσι και τα μέλη της οικογένειας είχαν εχθρό το ΕΓΩ τους. Ο πιο μεγάλος αντίπαλος της ζωής μας, είναι ο εαυτός μας. Τον ξένο ή τον νικάς, ή τον χαιρετάς για πάντα. Με τον εαυτό σου δεν μπορείς να χωρίσεις. Κάθε βήμα που κάνεις είναι κι αυτός στην πλάτη σου βάρος, μεγάλος βάρος. Το ΕΓΩ είναι Δούρειος Ίππος, πιο μεγάλος και εντελώς αόρατος.

Όσα ψέματα και να πεις στον εαυτό σου, εκείνος ξέρει την αλήθεια. Θα σε νικήσει η καλή σου πλευρά κάποια στιγμή. Κι αν δεν ηττηθείς ποτέ και ζήσεις μες το ψέμα, τότε έρχεται ο Χάρος και σταματά τα πάντα. Ο θάνατος είναι η ήττα του αγνώμονα, του κακού ανθρώπου. Αλλά ο θάνατος είναι και η μεγάλη στιγμή του ήρωα. Ο ήρωας όταν πεθαίνει γίνεται αθάνατος.

Δέκα χρόνια πέρασαν, σκέφτηκαν πολύ, στράφηκαν σε άλλους και το αποτέλεσμα ήταν ΝΙΚΗ.

Νίκησαν τον ΕΓΩ τους και οι τέσσερις!

Όμως η ΝΙΚΗ είναι προσωρινή. Τους περιμένει η μεγάλη Οδύσσεια…

Συνεχίζεται…