Ο «Σεφ του Θεού»
του Χάρη Κατσιμίχα
Δεν έχω κανένα κόλλημα ούτε με την μαγειρική, ούτε με το Άγιον Όρος. Ήμουν όμως φανατικός του Αγιορείτη
μάγειρα – μοναχού, πατέρα Επιφάνιου.
Κατ’ αρχάς, ήταν τυπάκλα. Είχε δικό του στυλ.
Εκ δευτέρου, η λογική του για τη γεύση ήταν ακριβώς στον αντίποδα της λογικής των σεφ του λάιφ στάιλ.
Οι συνταγές του, δεν επεδίωκαν το πορνό της άκρατης και άκριτης απόλαυσης (πράγμα ζητούμενο, για όλους ανεξαιρέτως τους υπολοίπους σεφ, παγκοσμίως)
Ο Επιφάνιος, επεδίωκε και πετύχαινε την λεπτότητα και τη φινέτσα. Όχι ότι δεν τον ένοιαζε η νοστιμιά. Κάθε άλλο! Το σεβόταν το φαγητό, αλλά δεν το αποθέωνε.
Μαγείρευε με ιδεολογία. Μαγείρευε με τρόπο απλό, με πέντε έξι υλικά, όλα κι όλα. Και το χαιρόταν αφάνταστα, ώστε στιγμές – στιγμές, νόμιζες ότι έπαιζε.
Ήταν απόλαυση να τον παρακολουθείς επί το έργον. Μαγείρευε και τα μάτια του χαμογελούσαν.
Και ήταν (λένε οι γνώστες) μάγειρος παγκόσμιας κλάσης.
Ο Τζέιμι Όλιβερ τον είχε χαρακτηρίσει ιδιοφυΐα. Δεν ξέρω πως αλλιώς να τα πω και τι άλλο να πω για αυτόν τον ιδιαίτερο άνθρωπο.
Είμαι όμως σίγουρος, ότι όλες και όλοι με νιώθετε. (άσχετα αν θρησκεύεσθε η όχι, άσχετα αν σέβεσθε το Όρος και τη μοναχική ζωή).
Εγώ προσωπικά ομολογώ, ότι δεν με ενδιέφεραν καθόλου τα (υπέροχα) εδέσματα του.
Με ενδιάφερε αυτός ο ίδιος!
Αυτός ο Ζεν μοναχός.
Ο έξω καρδιά καλόγερος ήταν που με ενδιέφερε. Ο ιδεολόγος, ο οποίος κάθε φορά που μαγείρευε, σου μετέδιδε -εξωλεκτικά- και το μήνυμα της εγκράτειας, με τη σωστή της έννοια.
Ας έχει καλό ταξίδι. Εύχομαι από τα βάθη της ψυχής μου, να έχει συναντήσει τον θεό του.
Μακάρι να είχα βρει κι εγώ ένα θεό, κάτι…να το πιστέψω, να το αγαπήσω ολοκληρωτικά.
Μακάρι να είχα ζήσει, την άδολη ζωή του.
imaginistes 