Ημερολόγιο καραντίνας (12)…I talk to the wind

της Εύας Ζευγουλά

 

...κι έρχεται η μέρα που δε θες να κάνεις τίποτα…

Προσπαθείς να σηκωθείς από το κρεβάτι και δε μπορείς.
Πονάς παντού, τα πόδια σου δε σε κρατάνε και ψάχνεις να βρεις ένα κίνητρο. Τα γατιά φωνάζουν, θέλουν να φάνε. Σέρνεσαι ως την κουζίνα και με κόπο ανοίγεις το ντουλάπι να βγάλεις τροφή να γεμίσεις τα μπωλάκια. Φτιάχνεις καφέ μπας και συνέλθεις…μάπα βγήκε κι όχι γιατί έκανες κάτι λάθος, απλά έχει χάσει κι αυτός τη γεύση του.

Ανοίγεις φβ μήπως και δεις κάτι που θα σε κάνει να γελάσεις και βλέπεις κάποια να παραπονιέται με χιουμοριστικό τρόπο είναι η αλήθεια τρόπο για το ότι ο άντρας της δε μοιάζει με τον τάδε χολιγουντιανό αστέρα…και δε γελάς…γιατί είσαι 6 μήνες χωρίς φως αφού δε φτάνεις ν’ αλλάξεις λάμπα, έχεις κι εκείνες τις γαμημένες ζαλάδες και κάθε φορά που κάνεις την απόπειρα σου’ ρχεται ο ουρανός σφοντύλι μαζί με όλα τ’ άστρα τους ήλιους και τους πλανήτες που τον κοσμούν…

Κάθεσαι να γράψεις τις σκέψεις σου και σου βγαίνει αυτό το μαύρο πράγμα χώρια που πονάει το χέρι όταν πατάς τα πλήκτρα άσε που σε κουράζει αφάνταστα το να βάζεις τόνους…

Πρέπει να φτιάξεις εκπομπή και δε θέλεις ν’ ακούσεις μουσική…τι κι αν «ξεπέρασες» θανάτους και απώλειες κάνοντας ραδιόφωνο και διαλέγοντας τραγούδια. Τώρα πια δε σου λένε τίποτα και πέρα απο τις αναμνήσεις και τα δάκρυα δε σου φέρνουν την πολυπόθητη παρηγοριά που σου έφερναν ως τώρα. Έχεις δεχτεί και τη «φιλική» παραίνεση να μην είναι μαύρα τα τραγούδια σου, να μη βγάζεις τα ψυχολογικά σου στην εκπομπή, να μην ψυχοπλακώνεις τον κόσμο, να μην πολιτικολογείς, να μη βρίζεις, να μη γκρινιάζεις, να μην κριτικάρεις…πρέπει να δίνεις χαρά στους άλλους και το λούστηκες άλλωστε…κόπηκε η μια εκπομπή γιατί είχες μόνο 6 ακροατές, στην άλλη έχεις 10 μα δεν είναι επιτυχημένη μια εκπομπή που έχει μόνο δέκα ακροατές, τι να λέμε τώρα!!!

Και θυμάσαι όταν ξεκίνησες να κάνεις ραδιόφωνο εδώ στους imaginistes που έλεγες ότι σε φτάνει που σ ‘ακούει ένας και συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει πιά αυτός ο ένας που γουστάρει τα τραγούδια σου και κάθεται και σ ακούει και σου λέει «να μιλάς περισσότερο, εσένα θέλουμε ν’ ακούμε, μουσική παίζουν χιλιάδες άλλοι».

Τα τραγούδια σου είναι πολύ «εμπορικά» ή «πολύ ψαγμένα», παίζεις τις μουσικές του διαβόλου, «μαύρες» «καταθλιπτικές» μουσικές και μιλάς πολύ…μιλάς πολύ και κατακρίνεις τους άλλους άρα γιατί να σ’ ακούσει κάποιος; Και φτάνει η στιγμή που απλά δε θέλεις να το κάνεις γιατί δε βλέπεις το λόγο να το κάνεις.

Σήκω να μαγειρέψεις, να κάνεις κάτι, να συνέλθεις γιατί έχεις μόνο τον εαυτό σου κι αν δεν το κάνεις εσύ, τότε ποιoς; My point exactly…κι ιδού η αιτία του προβλήματος…δε θέλω να έχω μόνο τον εαυτό μου. Θέλω να μοιράζομαι πράγματα, θέλω ν’ ακούω τον πόνο του άλλου για να ξεχνάω το δικό μου…

Δε μου φταίει ο εγκλεισμός, ο επίσημος τουλάχιστον. Τρόποι για να κάνεις κοπάνα υπάρχουν και τους έχω δοκιμάσει. Μου φταίει που κανείς δε θέλει να μ’ ακολουθήσει στην κοπάνα,  που κανείς δε θέλει να με δει. Έχω μεγάλη ιστορία στις κοπάνες, έχω χάσει μια ολόκληρη σχολική χρονιά κάνοντας κοπάνες στις οποίες ανακάλυπτα τα ωραία του Μπραχαμίου, μόνο που ποτέ δεν τις έκανα μόνη μου.

Ο άνθρωπος χρειάζεται αυτό που οι άγγλοι λένε distraction…έχει ένα γράμμα διαφορά από την καταστροφή, από το destruction αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Πώς θα ήταν η ζωή χωρίς όμορφες εικόνες; Χωρίς την Τέχνη ας πούμε η οποία καταφέρνει να σε αποσπά από τις ασχήμιες και σου δείχνει ότι υπάρχουν χρώματα;

Πώς θα ήταν χωρίς τις ομορφιές της φύσης που όλοι ανακάλυψαν ξαφνικά χάρη στον κωδικό 6;

Πώς θα ήταν χωρίς έναν άνθρωπο που νοιάζεται για σένα τόσο όσο να σου πει «παράτα όλα, θέλω να σε δω;»

I talk to the wind
My words are all carried away
I talk to the wind
The wind does not hear
The wind cannot hear…