μια…σκισμένη φοιτητική ταυτότητα
της Βασιλικής Δραγάτση
«Δες ένα πολύ θυμωμένο κορίτσι», μου είπε η μάνα μου και μου δειξε τα κομμάτια από τη σκισμένη φοιτητική της ταυτότητα… «Π Δ», φοιτήτρια της Φιλοσοφικής Αθηνών… Δεν μου είχε πει τίποτα για αυτό. Ποτέ…
Ήθελε να σπουδάσει Νομική, αλλά η μάνα της δεν θεωρούσε πρέπον για τα κορίτσια να σπουδάζουν Νομική, πιο πολύ ταίριαζε η Φιλοσοφική… Και δεν της εδωσε τα εξέταστρα και για τις δύο Σχολές… Γιατί τότε έδιναν ξεχωριστές εξετάσεις για κάθε Σχολή με άλλα θέματα. Ας πούμε για τη Νομική Θεσσαλονίκης έπρεπε ένα παιδί να ταξιδέψει ως εκεί για να δώσει εισαγωγικές … Έτσι η μάνα μου πέρασε στη Φιλοσοφική… Μέχρι πριν από λίγα χρόνια ακόμα της το κράταγε της γιαγιάς… Γιατί ειχε δει τα θέματα της Νομικής και χτύπαγε το κεφάλι της… Θα είχε γράψει άριστα.
Από τη Φιλοσοφική το κορίτσι μου, που ήταν μοντέρνα και ροκού και δεν άντεχε καθαρευουσες και λατινικούρες, επέλεξε το Αγγλικό Τμήμα…
Για να γραφτεί της ζήτησαν πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων. Πήγε στη Μεσσήνη, σε έναν χωροφυλακα, μαθητή του πατέρα της, ο οποίος βεβαίωσε ότι «ήτο ορφανή πατρός (πόσο τη σιχαίνεται αυτή τη λέξη το κορίτσι μου) από τα 14 και δεν είχε προλάβει ο μακαρίτης να της εμφυσήσει ανατρεπτικάς ιδέας»… Και ο έρμος ούτε καν αριστερός ήταν, με τις μεγάλες εκκαθαρίσεις στην Πελοπόννησο στα τέλη του 48 τον έστειλαν ως συμπαθούντα στη Μακρόνησο. Απεκατεστάθη, αφέθη ελεύθερος, αλλά ο φάκελος έμεινε…
Κι ύστερα η Π.Δ πήγε στη Φιλοσοφική και περίμενε τους καθηγητές από την Αγγλία που δεν έρχονταν και υπέμενε τη συνδιδασκαλία με τη Φιλολογία και τις ελληνικούρες… Στο δεύτερο έτος της ξαναζήτησαν πιστοποιητικό και τότε θύμωσε, είπε ότι τη μόνη ιδέα που της είχε εμφυσήσει ο πατέρας της ήταν η αγάπη του για τους ανθρώπους κι ότι αυτήν την αγάπη εκείνη δεν θα την αρνιόταν…
Και τότε έσκισε την ταυτότητά της, παρά τις διαμαρτυρίες της μάνας της… «Πνιγόμουν»… Και βγήκε να δουλέψει στον ιδιωτικό τομέα, γιατί ο δημόσιος ήταν καπαρωμένος με προκηρύξεις που δημοσιεύονταν μετά τη λήξη τους… Και δούλεψε, χωρίς να έχει ανάγκη οικονομική, σε τυπογραφία (βαρέα και ανθυγιεινά), εκδόσεις, εγκυκλοπαίδειες, μαθήματα, διορθώσεις, επιμέλειες, μεταφράσεις… Και συνέχισε τα αγγλικά στο Βρετανικό Συμβούλιο (Παράδεισος της φαινόταν, λέει!)… Και από την πρώτη στιγμή που ακούμπησε τον μισθό της στο σπίτι της στα 19 της είχε και λόγο στη μάνα της και ελευθερία…
«Θα γινόσουν σπουδαία εκπαιδευτικός», της είπα… «Γιατί; Θα με διόριζαν;» απάντησε…
«Πώς και δεν μου το χες πει;» ρώτησα…»Δεν στάθηκα σ αυτό, τη ζωή μου την έζησα όπως ήθελα… Στον Ανδρέα, βέβαια, τα είχα πει όλα!»… Φυσικά, αλλιώς πώς θα ζούσε μαζί του, αν δεν του τα χε πει όλα … Και κείνος φαντάζομαι μόνο σε κείνη θα χε πει για κείνο το σημάδι κάτω από το μάτι του που όταν τον ρώταγα χαμογελούσε και δεν μίλαγε.. Αλλά αυτή είναι μια άλλη παλιά ιστορία..
Απλά αναρωτιέμαι πόσες σκισμένες φοιτητικές ταυτότητες αντέχει πια αυτή η χώρα…
imaginistes 