Οκτώ χρόνια από το «πέρασμα» του Γιώργου Σταυρούλια

του Στράτου Φαναρά

Συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «imaginistes, ιστορίες από το Μπραχάμι»

Όλο έρχεται στο μυαλό μου.
Οι μέρες μας, οι νύχτες μας, τα γέλια μας, τα γλέντια μας.
Το σχολείο, τα διαβάσματα, η Αριστερά, ο Ρήγας και η ΟΜΛΕ, η ΑΕΚ…
Τα μπουζούκια και οι κιθάρες, τα μαγαζιά που με έπαιρνε μαζί του και με έβαζε να του κρατάω σεγόντο με την κιθάρα.
Τα νησιά…τα Γιάννενα…όλα..

Ένα πρωί που το καράβι έφτανε στην Αμοργό, κοντά στο χάραμα, μου αφιέρωσε ένα μινόρε που ξέχασα με τα χρόνια ποιο ήταν και τον ρώτησα, τον ζήτησα να έρθει κάπως και να μου πει.
Του λέω “ρε Γιώργο ποιο ήταν; Το όταν γλυκοχαράζει ήταν; Εκείνο το πρωί που για πρώτη φορά στη ζωή μας είδαμε την Αμοργό..έχω μπερδευτεί γιατί θυμάμαι πως μου είχες πει πως ήταν μινόρε αλλά ποιο;”

Κι ο Γιώργος μου απαντάει : αφού σου έχω πει να είσαι μορφωμένο παιδί, τι γλυκοχαράζει και παπαριές; Το μινόρε του Στράτου ήταν αυτό, το “Μόνο μια ώρα χαίρομαι ρε Πάν…”
Να πάρε την κασέτα να το ακούσεις…

 

Δεν ήθελα να τον ρωτήσω πως περνάει εκεί που βρίσκεται.
Αλλά δεν άντεξα να μη του πω και τίποτα…
-βιάστηκες ρε Γιώργο του λέω…γιατί;
-ε και τι; να καθόμουνα κι άλλο; αυτό μόνο μου απάντησε…
-Αντε φεύγω τώρα συνέχισε. Δώσε φιλιά σε όλους μου είπε, Μπραχάμια, Ηλιούπολες, όλους, τα πάντα…
-Να ρθεις ξανά το καλοκαίρι, του φώναξα καθώς ένοιωσα να χάνεται, να πάμε στα νησιά όπως παλιά…μόνο πες…να σου φέρω μπουζούκι ή έχεις.

Αναδημοσίευση από imaginistes 3/3/21